ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ..

IL FINALE...

2011-01-16T23:08:00.003Z

Τα λέει όλα ο τίτλος τι παραπάνω να προσθέσεις σε μία τέτοια ανάρτηση. Ως εδώ ήταν η «παρέα» μου. Ο,τι δικό μου κείμενο διαβάσατε, διαβάσατε. Πολιτικές σκέψεις, απόψεις για κοινωνικά φαινόμενα και συμπεριφορές, ανταποκρίσεις από το Λονδίνο, ταξίδια, ιστορίες, θεατρικά και πολλά ακόμα.

Το blog αυτό το άνοιξα τον Σεπτέμβριο του 2007 αμέσως μετά τις εθνικές εκλογές και με σκοπό να γράφω μόνο πολιτικά κείμενα. Η ενασχόληση με τα blogs όμως μου άρεσε και έτσι λίγους μήνες αργότερα,«άνοιξα» τους ορίζοντες μου και άρχισα να γράφω επί παντός επιστητού. Σκέψεις, ιστορίες, εμπειρίες από ταξίδια και ότι άλλο μπορείτε να βρείτε στις αναρτήσεις αυτού του blog. Η παρέα μεγάλωσε. Στην αρχή ήταν κάποιοι λίγοι που ασχολούνταν με τα πολιτικά, κατόπιν τα κείμενα τράβηξαν ανθρώπους με διαφορετικά ενδιαφέροντα που σχολίαζαν ανάλογα με το θέμα.

Κάποια από αυτά τα παιδιά που ξεκινήσαμε μαζί σταμάτησαν να γράφουν, άλλοι πάλι απλά χάθηκαν από το παρόν ιστολόγιο. Μπορεί να άλλαξαν ενδιαφέροντα ή να μην τους κάλυπτε η θεματολογία εδώ, μπορεί για κάποιο λόγο να θύμωσαν με αυτά που έγραφα ή μπορεί απλά να βρήκαν αλλού καλύτερη παρέα. Υπήρχαν και άλλα παιδιά, όπως για παράδειγμα ο Τζονάκος, ο Κιτσομήτσος, η Σοφία και το Σκουλήκι που σχεδόν από την αρχή που άρχισα να γράφω, περνούσαν και περνάνε ανελλιπώς. Στην πορεία προστέθηκαν πολλά ακόμα αξιόλογα άτομα, άτομα που εκτίμησα την γραφή τους, τις απόψεις τους, τις ιδέες τους. Ατομα που διαφώνησα, συμφώνησα, έκανα χιούμορ, διάβασα τις ιστορίες τους, ταξίδεψα με τις φωτογραφίες και τις περιγραφές τους. Ολους αυτούς, και αυτούς που έφυγαν και αυτούς που είναι ακόμα εδώ, δηλαδή όλους εσάς, σας ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ για τον χρόνο που ξοδέψατε να συζητάτε μαζί μου.

Τι είναι τελικά το blogging. Σίγουρα είναι ένας ακόμα τρόπος επικοινωνίας. Πρώτα απ’όλα, το blog είναι ένας χώρος προσωπικής έκφρασης. Μπορεί αυτός ο χώρος να εκτίθεται και σε άλλους, σε αντίθεση με ένα πραγματικό προσωπικό ημερολόγιο, όμως δεν παύει να αποτελεί κάτι το προσωπικό. Και σαν προσωπικό πρέπει να το σεβόμαστε. Πιστεύω ότι σε αυτή τη διαδρομή μου στη blogοσφαιρα σεβάστηκα κάθε χώρο που φιλοξενούσε τις απόψεις μου. Σε γενικά γραμμές, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων θα έλεγα, η συντριπτική πλειοψηφία σεβάστηκε και τον δικό μου προσωπικό χώρο.

Σε αυτό τον προσωπικό χώρο ποτέ δεν υπήρξα αφελής. Ηξερα και ξέρω ότι αυτά που γράφω διαβάζονται από άλλους. Και μάλιστα από άτομα που γνωρίζω και έξω από το διαδίκτυο. Ηξερα ότι κάποιοι μπορεί να παρεξηγηθούν με αυτά που γράφω, αλλά δεν αυτολογοκρίθηκα επειδή θεωρώ ανούσιο να αυτολογοκρινόμαστε για να γίνουμε αρεστοί και από τη στιγμή που δε το κάνω στην ζωή μου θα ήταν γελοίο να το έκανα στα κείμενα που αναρτούσα στο blog. Ισως σε κάποιες περιπτώσεις να ήμουν κάπως υπερβολικός ή/και σκληρός, όμως πιστεύω ότι είναι προφανές ότι δεν ήθελα να θίξω κανέναν προσωπικά. Εξάλλου αν ήθελα να θίξω κάποιον συγκεκριμένα, θα μιλούσα με ονόματα και διευθύνσεις, και όχι με ανώνυμες αοριστολογίες. Αυτές είναι οι απόψεις μου και γι αυτές με κάνουν παρέα οι φίλοι μου και με αποφεύγουν όλοι οι υπόλοιποι. Ούτε στρογγυλεύονται, ούτε αλλάζουν ανάλογα με το ποιος είναι απέναντι μου.

Οπως ο καθένας που λατρεύει τις συζητήσεις με ένταση και πάθος, δε με απασχολούσε ο αριθμός των σχολίων ή των αναγνωστών. Δεν ισχυρίζομαι ότι δε θα ήθελα να διαβάζουν τις απόψεις μου πολλοί άνθρωποι, αλλά ότι απλά δε με ενδιέφερε το πόσοι ακριβώς. Γι αυτό το λόγο και δεν έβαζα ποτέ «τραβηχτικούς» τίτλους. Ξέρεις πόσο εύκολα γίνεται το «Ιρλανδία: το δεύτερο θύμα» σε «Πάπαλα το γκομενάκι»; Σίγουρα ένας τέτοιος τίτλος είναι πιο «τραβηχτικός», αλλά δεν θα συμβάδιζε με το χαρακτήρα μου. Με ενδιέφερε και με ενδιαφέρει να κερδίζω κάτι από τη συζήτηση, να προβληματίζομαι, να «μετρώ» τη δύναμη των επιχειρημάτων μου, να αμφισβητώ και να «παλεύω» για να αποδείξω το σωστό των απόψεων μου. Αυτό έχει αξία όταν οι υπόλοιποι συμμετέχοντες είναι υψηλού επιπέδου και δεν αναφέρομαι αποκλειστικά σε γνώσεις, αλλά σε συμπεριφορά. Σε αυτό το blog είμαι χαρούμενος που δε ξεφύγαμε ούτε μία φορά. Δεν υπήρχαν προσωπικές προσβολλές ή κακοηθεις χαρακτηρισμοί προς κανέναν επισκέπτη. Γενικά θα έλεγα ότι οι συζητήσεις ήταν ενδιαφέρουσες και αξιόλογες, χωρίς λαικίστικες κορώνες που συνήθως έχουν τη τιμητική τους στις περισσότερες live συζητήσεις.

Τι έχασα. Νομίζω τίποτα ουσιαστικό. Τον χρόνο που περνούσα διαβάζοντας blogs μόνο χαμένο δε θα τον θεωρούσα. Διάβασα απόψεις για θέματα που ποτέ δεν είχε τύχει να ακούσω σε συζητήσεις. Διάβασα για πράγματα με τα οποία ουδέποτε είχα ασχοληθεί. Από την άλλη θεωρώ ότι κέρδισα πολλά. Πρώτα πρώτα εξωτερίκευσα τις απόψεις/σκέψεις μου νοιώθοντας ότι είχα κάποιον απέναντι να τις κρίνει, να τις σχολιάζει. Και μάλιστα κάποιον άγνωστο που πιθανότατα δεν θα γνώριζα ποτέ, επομένως κάποιον που δεν θα χρειαζόταν ούτε ευγενικός να είναι, ούτε συγκαταβατικός. Επίσης γνώρισα από κοντά ελάχιστους bloggers, αλλά όλοι τους ενδιαφέροντες άνθρωποι και με όλους σχεδόν διατηρώ συχνή επαφή με τηλέφωνα, email και όποτε είναι εφικτό και δια ζώσης.

Υπήρχαν φορές που ένοιωσα περήφανος για αυτό μου το hobby. Στα τέλη Οκτώβρη καθισμένος σε μία pub στη Hayes Gallery στις όχθες του Τάμεση, μία φίλη που κάνει μεταπτυχιακό και ψάχνει δουλειά μου είπε ότι έλαβε με mail από μία φίλη της ελληνίδα το κείμενο που έγραψα για τη δουλειά στη Μεγάλη Βρεταννία. Ενοιωσα χαρούμενος όταν σε μια μπυροποσία ο Γκρινιάρης μου είπε ότι γράφω όπως ακριβώς μιλάω. Ακόμα και αν δεν ήξερε ποιος είναι ο NdN αν με άκουγε να μιλάω θα με καταλάβαινε αμέσως. Και αυτό σημαίνει πολλά. Οταν παίνεψε τις ιστορίες μου η meril που έχει από τις καλύτερες (και πιο μελαγχολικές) «πένες» στη μπλογκόσφαιρα, όταν έδειξαν την εκτίμηση τους στον τρόπο που γράφω ο Τζονάκος, ο Apos, η Cindy και ο Αθεόφοβος με το να αναδημοσιεύουν κομμάτια από τις αναρτήσεις μου, όταν γνώρισα από κοντά ανθρώπους καλλιεργημένους, με χιούμορ που αποτέλεσαν καταπληκτική παρέα για συζητήσεις...και σε πολλές ακόμα περιπτώσεις που θα μου πάρει χρόνο να γράψω. Υπήρχαν και φορές που στεναχωρέθηκα, αλλά και αυτες είναι μέσα στο πρόγραμμα. Ποτέ δεν «έκοψα» σχόλιο και ποτέ δεν διέγραψα κανένα. Ολες οι απόψεις και τα σχόλια, ακόμα και τα υβριστικά προς τον συγγραφέα, έχουν κάποιο λόγο ύπαρξης.

Ο λόγος που σταματάω να γράφω. Για εμένα τα blogs είναι συνυφασμένα με την ανταλλαγή απόψεων. Δεν υπάρχει κανένα απολύτως νόημα να έχει κάποιος ένα blog που να επιτρέπει τον σχολιασμό, αλλά να μην επισκέπτεται άλλα blogs. Να μην σχολιάζει άλλες απόψεις, να μην προβληματίζεται με άλλες σκέψεις, να μην προσπαθεί να αλλάξει ιδέες μέσα από το διάλογο. Από τη πρώτη στιγμή που ανέβασα το πρώτο μου κείμενο, προσπάθησα να συζητάω με άλλους. Πλέον ο χρόνος μου δεν μου το επιτρέπει. Αυτό ήταν φανερό ήδη από τον Δεκέμβριο που άφησα ελάχιστα σχόλια σε άλλα blogs. Οι ευθύνες, τόσο στην εργασία όσο και εκτός αυτής, έχουν αυξηθεί σημαντικά. Πλέον πρέπει να αφοσιωθώ σε άλλες προκλήσεις και θα ήταν, ειλικρινά, κρίμα να καταντήσει το blog μου μία σελίδα που απλά κάποιος θα αναρτά ένα κείμενο. Χωρίς «ζωντάνια», χωρίς διάλογο, δεν έχει κανένα απολύτως λόγο ύπαρξης.

Αν θα ξαναρχίσω κάποια στιγμή να αναρτώ ξανά τις σκέψεις μου. Τι να σου πω, αλήθεια δε ξέρω. Το αποκλείω όμως να συμβεί μέσα στους επόμενους μήνες. Ποτέ μη λες ποτέ, αλλά υπάρχουν πράγματα που πρέπει να γίνουν, προτεραιότητες που έχουν τεθεί και θέματα που «έχει μπει το νερό στο αυλάκι». Οπως και να έχει το blog εδώ θα είναι, αν νοιώσω την ανάγκη επικοινωνίας, οι περισσότεροι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα το μάθετε.

That’s all folks ή καλύτερα Il Finale. Κάπου εδώ πρέπει να σταματήσω αυτό τον αποχαιρετισμό ευχαριστώντας σας ακόμα μία φορά για την καλή παρέα. Εννοείται ότι θα σας διαβάζω, εξάλλου οι συνήθειες δεν κόβονται τόσο εύκολα, αλλά δεν θα σχολιάζω. Το email του blog θα το κοιτάω, αλλά όχι καθημερινά οπότε αν κάποιος έρθει Λονδίνο και θέλει πληροφορίες ή απλά να συναντηθούμε ας μου στείλει email αρκετές μέρες νωρίτερα. Επίσης επειδή δε θα ελέγχω το blog καθημερινά, βάζω μετριασμό στα σχόλια για να μην γεμίσει με κινέζικα ή αγγλικά spam. Αυτά τα λίγα λοιπόν και όπως θα έλεγε ένας βέρος Ναπολετάνος...

A presto…

ΝΑ ΦΥΓΕΙ...ΝΑ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟΥ...

2010-12-20T22:53:00.002Z

Μετά από ένα Σαββατοκύριακο γεμάτο με βόλτες, ψώνια για τα τελευταία δώρα, πολύ φαί και ακόμα περισσότερο αλκοόλ, η ώρα της αναχώρησης για την πατρίδα έφτασε. Να σου πω ότι δεν αδημονούσα, θα σου πω ψέματα και δε το θέλω. Τα Χριστούγεννα μακριά από τη Θεσσαλονίκη δεν είναι Χριστούγεννα. Ακόμα και όταν δούλευα ώντας φοιτητής, σπάνια έλεγα ναι σε προτάσεις για το συγκεκριμένο βράδυ. Μια φορά τα πέρασα σε ένα ξενοδοχείο στην Λίμνη Πλαστήρα και μία φορα στην Αράχωβα και είπα ότι δε θα το ξανακάνω. Ελπίζω φέτος να καταφέρω να φτάσω πριν τα Χριστούγεννα στην πόλη μου, αν και τα πράγματα είναι δύσκολα μιας και η πτήση μου έχει ακυρωθεί και για να πετάξω θα πρέπει να κάνω μία γυρα στην Ευρώπη.

Το ξέρω ότι είναι παράλογο να παραπονιέται κάποιος σαν κι εμένα που έχει την υγεία του, τη δουλειά του, φαγητό στο τραπέζι του καθημερινά, δεν έχει δάνεια και οικογενειακές υποχρεώσεις, αλλά δεν αντέχω να μην πω ότι είμαι εξαιρετικά χαρούμενος που αυτή η χρονιά μας αποχαιρετά.

«Η καλή ημέρα από το πρωί φαίνεται» λέει ο θυμόσοφος λαός και εγώ θα πρόσθετα και η καλή χρονιά το ίδιο. Και για εμένα το 2010 είχε αρχίσει με τον πιο άσχημο τρόπο όπως άλλωστε μπορείτε να διαβάσετε και εδώ. Μεγάλη ταλαιπωρία από τη πρώτη στιγμή, πριν ακόμα φύγω από τη Θεσσαλόνικη που συνεχίστηκε για ολόκληρο τον Ιανουάριο.

Ο Φλεβάρης μια από τα ίδια, με τρελό τρέξιμο στη δουλειά, επισκέψεις να καταφθάνουν στο Λονδίνο κάθε ΣΚ, μπόλικο κρύο και γενικότερα ελάχιστες αξιόλογες στιγμές. Ο Μάρτιος είχε το ταξίδι στη Κούβα που ήταν μεν εμπειρία ζωής, αλλά μου άφησε μία πίκρα όταν είδα το πως ζούνε οι άνθρωποι εκεί. Από εκεί και πέρα, μέχρι να πάω Ελλάδα το καλοκαίρι δεν πήγα πουθενά. Ούτε μέχρι το εξωτικό Brighton με τους κοκοφοίνικες και τις ξαπλώστρες στη παραλία. Αυτό υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι δε θα ξαναγίνει. Τα ταξίδια θα πυκνώνουν από εδώ και πέρα.

Το καλοκαίρι στην Ελλάδα ήταν υπέροχο. Μου είχε λείψει τρομερά η Θεσσαλονίκη που είχα να επισκεφτώ από τα Χριστούγεννα καθότι ξόδεψα πολλές μέρες άδειας στη Κούβα. Η Χαλκιδική με περίμενε όπως πάντα. Και πάνω εκεί που είπα «όλα καλά» γυρνάω στο Λονδίνο και σπάω το χέρι μου. Τρελή ταλαιπωρία καθότι ήταν το δεξί και αντιλαμβάνομαι ότι πράγματα καθημερινά που τα θεωρούμε δεδομένα είναι δύσκολο έως αδύνατο να πραγματοποιηθούν με το αριστερό χέρι μόνο. Ακόμα και το ανακάτεμα του καφέ θέλει προεργασία. Δεν τελειώσαμε όμως εκεί με τα προβληματάκια υγείας, αλλά ας μη τα πολυλογώ.

Σημασία έχει ότι ο Murphy αυτοπροσώπος έχει έρθει και κατσικωθεί στο σπίτι μου, από την αρχή της χρονιάς. Μόλις πάω να ορθοποδήσω μου δίνει μία και με πετάει στα σκοινιά. Το Σεπτέμβρη όμως κάνω την κίνση ματ και του βγάζω ασημένια κάρτα (την πιστωτική δηλαδή). Αρχίζω να κλείνω ταξίδια. Από τις 17 Σεπτέμβρη και μεχρι τα Χριστούγεννα σύνολο 6 ΣΚ εκτός. Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία και φυσικά Ελλάδα. Ενδιάμεσα και καναδυό ταξιδάκια στην Γηραιά Αλβιώνα για να μην ξεχνιόμαστε. Ο Murphy όμως εκεί δίπλα στο αυτοκίνητο, στο τρένο, στο αεροπλάνο να με κοιτάει και να γελάει μουλωχτά την ώρα που εγώ τραγουδάω «δως μου ένα δανειο ζωή»

Ετσι η ταλαιπωρία δε τελειώνει εδώ. Το χιόνι παραλύει το Λονδίνο κλείνοντας το μεγαλύτερο αεροδρόμιο της χώρας. Οι πτήσεις ακυρώνονται η μία μετά την άλλη και η φυγή για την πατρίδα γίνεται προβληματική. Ηδη φίλοι και γνωστοί έχουν εγκλωβιστεί στο αεροδρόμιο, άλλοι έχουν επιστρέψει στο σπίτι τους και έχουν αρχίσει τα ψώνια (γαλοπούλα και τα συναφή) τηλεφωνώντας στον καθένα από εμάς για να μάθουν αν θα τον υπολογίζουν για το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Η ψυχολογία έχει φτάσει στα τάρταρα, το κινητό είναι μονίμως κολλημένο στην ιστοσελίδα του Heathrow και τα τηλέφωνα έχουν πάρει φωτιά. Τελικά τα άσχημα νέα καταφθάνουν με email. Η πτήση ακυρώθηκε και η επόμενη διαθέσιμη είναι ανήμερα Χριστούγεννα. Διαλέγω να φύγω από Birmingham και πλέον κάνω την προσευχή μου να μην αποκλειστώ εκεί. Ας ελπίσουμε σε τέλος καλό, αλλά η κατάσταση δεν προοιωνίζεται ρόδινη.

Σε βλέπω όμως τώρα, ψιθυρίζεις «ηρέμησε NdN, θα φτάσεις στη Θεσσαλονίκη και όλα θα πάνε καλά». Αμ δε. Με το που θα πάω στη Σαλονίκη θα πρέπει να υποβληθώ σε μία μικρή εγχείριση ρουτίνας. Εντάξει τίποτα σοβαρό, αλλά έτσι για να επιβεβαιώσουμε ότι αυτή η χρονιά ήταν από τις χειρότερες.

Βέβαια, καθότι είμαι αισιόδοξος από τη φύση μου, πιστεύω ότι η χρονιά κράτησε όλα τα καλά για το τέλος οπότε από τη στιγμή που θα πατήσω το πόδι μου στη Σαλονίκη (αν γίνει αυτό), όλα θα πηγαίνουν πρίμα.

Για όσους είχαν μια άσχημη χρονιά, εύχομαι το 2011 να είναι πολύ καλύτερο, με γέλια, χαρές, μπόλικες δόσεις ευτυχίας και πολλά ρουφηχτά φιλιά με σάλια. Για όσους είχαν ένα εξαιρετικό 2010, εύχομαι μια από τα ίδια και καλύτερα.

Οταν είμαι στην Ελλάδα δε κοιτάω τα emails μου οπότε από εδώ σας εύχομαι Καλά Χριστούγεννα και Ευτυχισμένο το Νέο Ετος. Ο,τι καλύτερο για εσάς και τις οικογένειες σας!

Υ.Γ. Θεέ αν σου μένει λίγος χρόνος ενδιάμεσα στο χιόνι που ρίχνεις απευθείας στους αεροδριαδρόμους του Heathrow και ρίξεις μια ματιά σε αυτό το ταπεινό blog θέλω να ζητήσω δύο χάρες. Αν τελικά αποκλειστώ στο Ηνωμένο Βασίλειο μπορείς να μου στείλεις δύο δίμετρες ξανθιές Σουηδέζες who want to share a Greek? Επίσης αν όλα αυτά συμβαίνουν επειδή με έχει καταραστεί καποια γυναίκα (το ενδεχόμενο συγκεντρώνει μικρές πιθανότητες, γιατί εκτός από όμορφος, έξυπνος και μετριόφρων είμαι και πολύ καλό παιδί) θα ήθελα για την επόμενη χρονιά να μπλέκει μόνο με μικροτσούτσουνους και να μη μπορεί να έχει οργασμό ούτε μόνη της. Ευχαριστώ.

BEST MAN IN BRITAIN (ΚΛΕΜΜΕΝΟ POST)

2010-12-16T23:03:00.009Z

Είχα σκοπό να ανεβάσω μία ακόμα ανάρτηση πριν φύγω για τις χριστουγιεννιάτικες διακοπές που θα ευχόταν σε όλους σας καλές διακοπές, αλλά ένα κείμενο του Ελληνο-Αργεντίνου φίλου apos με έκανε να αλλάξω άποψη.

Ο φίλος Apos, λοιπόν, ανέβασε μία ερώτηση στο Blog του, που αφορούσε μία φράση της Βαρώνης Thatcher ή αλλιώς “Best man in Britain”, το 1987. Η ειρωνία, όπως πολύ σωστά επισημαίνεται στην ανάρτηση, είναι ότι εκείνα τα χρόνια, η κοινή γνώμη δεν συμφωνούσε ιδιαίτερα μαζί της. Σήμερα όμως μία έρευνα του Ινστιτούτου Κοινωνικών Ερευνών έδειξε ότι το United Kingdom σήμερα είναι πιο «θατσερικό» από τότε. Η έρευνα λοιπόν έλεγε ότι όταν η Thatcher ήταν ακόμα Πρωθυπουργός, το 60% των πολιτών ήταν υπέρ των επιδοματικών πολιτικών (benefits), ενώ σήμερα, το αντίστοιχο ποσοστό είναι μόλις 27%. Σε αυτό έπαιξε ρόλο το ότι πιάστηκαν και ουκ ολίγες γυναίκες που είχαν κάνει, εντελώς τυχαία, 7 παιδιά από 5 διαφορετικούς συντρόφους (θέλω να μάθω ποιος «εύστοχος» έκανε 2 μαζί της), να λαμβάνουν μισθό από επιδόματα περί τις 90.000 λίρες το χρόνο. Περίπου δηλαδή 30% παραπάνω από τους ανάλγητους, άθλιους και τιποτένιους κερδοσκόπους traders των τραπεζών που πολλοί πανυγηρίζανε όταν έχαναν τη δουλειά τους πριν 2 χρόνια. Οι bankers έχασαν τη δουλεια τους, αλλά η κοπελιά συνέχισε να παίρνει το επιδοματάκι της εν μέσω κρίσης. Επίσης πάνω από τους μισούς Βρετανούς τάσσονταν τότε υπέρ της αναδιανομής πλούτου μέσω φορολογίας, σε αντίθεση με σήμερα που το ποσοστό είναι κάτω από 40%. Σε αυτό βοήθησε πολύ η αποκάλυψη ότι μέσω της αναδιανομής του πλούτου και των free council flats κάποιοι «άνεργοι» βρέθηκαν με δωρεάν σπιτάκια στο Chelsea που κοστολογούνται και 1,5 εκ. λίρες (ή και παραπάνω) και που πλέον μπορούν να τα πουλήσουν και να ζουν και αυτοί, αλλά και τα παιδιά τους με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή χωρίς να δουλέψουν ποτέ. Την ίδια ώρα, ο μέσος όρος ηλικίας του first time buyer είναι τα 37 χρόνια και οι τράπεζες για να σου δώσουν δάνειο πρέπει να είσαι πιο «αποδοτικός» και από τους τύπους που έκανε one night stand η γκόμενα στο προηγούμενο παράδειγμα.

Ενα ακόμα ενδιαφέρον παράδειγμα της έρευνας είναι ότι οι πολίτες δηλώνουν ικανοποιημένοι από την επένδυση που έχει κάνει το Κράτος στις υπηρεσίες Υγείας και Παιδείας. Ακου τώρα που οφείλεται αυτό γιατί τα εχω ζήσει. Και τη Παιδεία με το μεταπτυχιακό μου και την Υγεία...άσε μην αρχίσω να απαριθμώ γιατί θα με περάσεις για ελαττωματικό. Παιδεία λοιπόν. Σκέψου να μάθαινες ότι ήρθε στην Ελλάδα έναν Σεπτέμβριο ένας Σομαλός με πτυχίο και θέλει να κάνει μεταπτυχιακό. Σκέψου λοιπόν τώρα το Μάρτιο (6 μήνες μετά δηλαδή εποχή που ο Σομαλός ακόμα δυσκολεύεται να παραγγείλει πιτόγυρο), να έρθει μία μεγάλη ελληνική εταιρία η οποία για να τον δελεάσει να υπογράψει σε αυτήν (ας υποθέσουμε ότι είχε και άλλες προτάσεις ο Σομαλός) του δίνει 500 ευρώ για να μετακομίσει στην Αθήνα από το Μεσολλόγγι που έκανε το μεταπτυχιακό του, δωρεάν σπίτι για τον πρώτο μήνα, 25 ευρώ τη μέρα για τα έξοδα του πρώτου μήνα και 2000 ευρώ για να αγοράσει κουστούμια καθότι είναι Σομαλός και ήρθε με το βρακί του ανάποδα. Αυτό θα μπορούσε να είναι ένας ορισμός της αξιοκρατίας. Ε λοιπόν, κάτι τέτοιο συμβαίνει καθημερινά στο Λονδίνο με ανθρώπους που έρχονται από χώρες που στα πανεπιστήμια τους διορίζονται οι γοιοι και οι κόρες καθηγητών και κάποιοι κάνουν διδακτορικά με ανάθεση (κάτι σαν τα δημόσια έργα δηλαδή). Τα ονόματα τέτοιων χωρών θα μου επιτρέψετε να τα κρατήσω μυστικό. Με άλλα λόγια ο Βρετανός σου λέει επειδή ο συναγωνισμός είναι επί ίσοις όροις, ας έχω ένα καλό σχολείο για τα παιδιά μου γιατί μόνο αυτό θα τα βοηθήσει να πάνε μπροστά. Στα της Υγείας τώρα λένε κατι παρόμοιο. Νομίζω με μεγαλύτερη επιτυχία το έγραψε ο apos ο οποίος μετέφρασε την έρευνα ως εξής: «δεν θέλω να δουλεύω εγώ για να πληρώνω τον κάθε τεμπέλη που θέλει επίδομα, αλλά δέχομαι να πληρώνω να πάω σε καλό νοσοκομείο ή να στείλω το παιδί μου σε ένα καλό δημόσιο σχολείο».

Ερχεται λοιπό τώρα ο Cameron που κατάγεται από οικογένεια με περισσότερα λεφτά από του Τσίπρα, αλλά όχι του Αλαβάνου (είπαμε απλά πλούσιος είναι ο άνθρωπος), αλλά και ο Nick Clegg που έχει προσφάτως πολιτογραφηθεί Ισπανός και έχει μακρύνει το όνομα τους κάνοντας το Shame-on-You-Nick-Clegg και λένε ότι θα κόψουμε τα επιδόματα για τους τεμπέληδες. Προφανώς αυτό επικροτείται από όλους τους εκτός από τους αριστερούς που μένουν όλοι μαζί σε μία περιοχή της νοτιοανατολική ευρώπης που νομίζω λέγεται Dionysos. Ταυτόχρονα ανακοίνωσαν τη μείωση του Δημόσιου τομέα με απόλυση υπαλλήλων από τα councils, αύξηση του ΦΠΑ και γενικά μία οικονομική πολιτική λιτότητας. Ολοι ξέρουμε ότι δε κουνήθηκε φύλλο, δεν άνοιξε ρουθούνι. Βασικά οι περισσότεροι επικρότησαν. Εκεί όμως πήραν θάρρος και μαζί με τα επιδόματα αποφάσισαν να κόψουν και τη χρηματοδότηση στην Παιδεία με αποτέλεσμα ο Nick Clegg να είναι πιο ανεπιθυμητος και από τον Σαμαρά στο σπίτι της οικογένειας Μητσοτάκη στα Χανιά. Αρχισαν λοιπόν οι διαδηλώσεις, οι καταλήψεις και τα επεισόδια όπως περιέγραψα σε προηγούμενη ανάρτηση. Καμία σχέση με πλιάτσικο και λεηλασίες. Εδω δεν μπούκαραν τύποι στα μαγαζιά οπτικών να δοκιμάζουν γυαλιά και να τα κλέβουν. Ούτε και είδαμε κανέναν να βγαίνει από τα Curry’s με τηλεοράση στο χέρι. Βέβαια κάποιοι είδαν τον «Δεκέμβρη» της Ελλάδας να μεταφέρεται στην Αγγλία, αλλά τέτοιοι πάντα θα υπάρχουν.

Ακου τώρα το ζουμί. Πριν από δύο και μισό χρόνια και συγκεκριμένα από το Μάρτιο του 2008 που άρχισαν οι πρώτες απολύσεις στην Αγγλία και την Αμερική και κυρίως μετά το Σεπτέμβριο που κατέρρευσε η LB κάποιοι, κυρίως Civil Servants, φαντάζονταν το τέλος του Καπιταλισμού, με εθνικοποιήσεις να έρχονται, εκατοντάδες χιλιάδες προσλήψεις δημοσίων υπαλλήλων σαν αυτές που πρότεινε ο Τσίπρας, επαναφορά της ΟΑ και του ΟΤΕ σε κρατικό έλεγχο όπως πρότεινε η Κατσέλη (μόνο που γράφω ότι είναι υπουργος η Κατσελη βαζω τα γελια)κτλ. Guess what. Αυτοί χάνουν τώρα τον έτσι κι αλλιώς περιττό μισθό τους και σε λίγο θα χάσουν και τη δουλειά τους με τον έναν (επίσημη πτώχευση) ή τον άλλο (κατάργηση οργανικών θέσεων και απολύσεις) τρόπο, αλλά ο «Θατσερισμός» ζει και βασιλεύει. Η ίδια η Thatcher όταν της το επιτρέπει η υγεία της πίνει τον καφέ της κάπου στην Piccadilly και αν δεν είχε Alzheimer θα ήταν πολύ περήφανη για τη δουλειά της και ιδιαίτερα βλέποντας ότι η άποψη πως δεν υπάρχει Κοινωνία, αλλά ένα σύνολο από ατελείωτους μικρόκοσμους, εφαρμόζεται στη πράξη σε ένα μικρό κρατίδιο της νοτιανατολικής ευρώπης που οι κάτοικοι του δεν αντιλαμβάνονται ότι σε λίγο ο μαιντανός θα κάνει 100δρχ.

Αυτό όμως που με λυπεί πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο είναι ότι αφήσαμε να καπιλεύονται την έννοια και το όνομα της Αριστεράς άνθρωποι που δεν ξέρουν τι σημαίνει να παλεύεις χωρίς να σου χαρίζεται τίποτα, να προσπαθείς μόνος σου χωρίς τον μπαμπάκα να φροντίζει με τους γνωστούς του, να μένεις με συγκατοίκους, να μοιράζεσαι το μπάνιο και πολλές φορές το δωμάτιο σου, να κυκλοφορείς με τα ΜΜΜ και να κάνεις 2 ώρες για να πας στη δουλειά σου λόγω ενοικίων, να φοβάσαι μη χάσεις τη δουλειά σου και να έχεις αποχαιρετήσει δεκάδες ή και εκατοντάδες απολυμένους φίλους και συναδέλφους. Αφήσαμε ανθρώπους λαικιστές, οι οποίοι μπήκαν από την πίσω πόρτα, από τα παράθυρα ή ακόμα και από το φεγγίτη στη δουλειά τους, πληρώνονται είτε το αξίζουν είτε όχι και δε απολύονται για τίποτα και με κανέναν τρόπο. Ανθρώπους που με τον τρόπο ζωής και τη συμπεριφορά τους δικαιώνουν την (κάθε) Thatcher. Και σε αυτό φταίμε, λιγότερο ή περισσότερο, όλοι μας.

Θα ρωτήσει κάποιος...εσύ περνιέσαι για Αριστερός; Μα φυσικά και όχι. Οι Αριστεροί μένουν στο Διόνυσο, άντε στη Κηφισσιά...

*Η ανάρτηση είναι κλεμμένη από τον Apos. Και σαν κλεμμένη υπολείπεται σε όλα. Απλά ήθελα να γράψω κι εγώ για την έρευνα και πήρα "πάσα" "πάρε-βάλε", σαν αυτή που έδωσε ο Κον-ΤΡΕΛΑΣ στο Μήτσο.

A PARIS...

2010-12-13T23:13:00.026Z

Τέταρτη φορά στο Παρίσι. Μολονότι είναι δίπλα (55 λεπτά πτήση ή 2 ώρες και 20 λεπτά με το eurostar) άργησα να το τιμήσω και έτσι για πρώτη φορά πήγα το δεύτερο σαββατοκύριακο του Δεκεμβρίου του 2008, ακριβώς όπως και αυτή τη χρονιά. Τις τελευταίες δε τρεις εβδομάδες πέρασα σχεδόν τη μία στη Πόλη του Φωτός (ένα 3ημερο και ένα 4ημερο).

Για να είμαι ειλικρινής δε με ενθουσίασε τη πρώτη φορά. Μου άρεσε, αλλά δε το ερωτεύτηκα. Εφταιγε το απίστευτο κρύο που τα βράδια έφτανε τους -8, αλλά και η βρωμιά που αντίκρισα στο μετρό της πόλης. Από τότε σε κάθε μου επίσκεψη μου αρέσει και περισσότερο. Είναι που άρχισα να το γνωρίζω καλύτερα, είναι που έμεινα σε διαφορετικά μέρη (Opéra, Bastille, Montmartre), είναι που έμαθα να μετακινούμαι με ευκολία περπατώντας από μέρος σε μέρος, είναι που βρήκα κάποια καταπληκτικά εστιατόρια και μπαράκια, είναι που κατάφερα να επισκεφτώ πολλές ιδιαίτερες γωνιές του, τα μουσεία του, τα στενάκια στο Saint-Germain des Prés, τα μπαράκια στη Bastille, να γνωρίσω τη νυχτερινή ζωή στην Repubblique, το St Martin’s Canal, τις ιδιαιτερότητες της περίφημης Pigalle αργά τη νύχτα και πολλά ακόμα.

Οχι δε την ερωτεύτηκα την πόλη, αλλά θα ξαναπάω. Σε καμία περίπτωση δε μπορεί να συγκριθεί με το Λονδίνο ακόμα και αν παραδέχομαι ότι είμαι προκατειλλημένος. Καλό το Παρίσι, με πολλές επιλογές, όμορφες γωνιές και αρκετά πράγματα να κάνει κανείς, αλλά ούτε τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα του Λονδίνου έχει, ούτε τη διαφορετικότητα του πληθυσμού του, ούτε πολύ περισσότερο τις αντιθέσεις του στο κεντρικό κομμάτι του (για τα προάστια δε μπορώ να μιλήσω γιατί δεν τα έχω περπατήσει).

Από φωτογραφίες τι να πρωτοδείξει κανείς. Πραγματικά τα μέρη που αξίζει να επισκευτεί ο τουρίστας είναι πολλά και σίγουρα χρειάζεται μία εβδομάδα για να το ζήσει καλά. Το σημαντικότερο μουσείο του είναι αυτό του Λούβρου που από μόνο του θέλει μία μέρα.

Να αρχίσω να ανεβάζω φωτογραφίες είναι ανούσιο επομένως θα αρκεστώ σε μία της Νίκης της Σαμοθράκης, σε μία της Σφίγγας και σε μία της Μόνα Λίζα με την απαραίτητη σημείωση ότι έχω δει πολλά πιο όμορφα και μυστηριώδη χαμόγελα από το δικό της.

Το επόμενο κτίσμα που πρέπει να επισκεφτεί κάποιος είναι ο Πύργος του Eiffel.

Αυτή τη φορά ήταν ανοιχτός μέχρι το τελευταίο μπαλκόνι και έτσι αποφάσισα να πάω. Τα δύο πρώτα επίπεδα τα ανέβηκα με τα πόδια (πολύ σκαλοπάτι), αλλά για το τελευταίο χρειάζεται ανελκυστήρας. Το κόστος είναι 4,5 ευρώ για να τα σκαλοπάτια και άλλα 5 για τον ανελκυστήρα που οδηγεί στο τελευταίο επίπεδο. Σύνολο δηλαδή όσο ακριβώς και το εισητήριο στο Μουσείο του Λούβρου. Η θέα ωστόσο σε αποζημιώνει.

Το Montparnesse από το δεύτερο επίπεδο του Πύργου

Η Basilica of the Sacré Cœur και ο λόφος της Μονμάρτης στο βάθος

Η La Défense που βρίκεσται το κέντρο των Παρισινών επιχειρήσεων

Ο Σηκουάνας από το τρίτο επίπεδο

Η Notre-Dame de Paris

Η Basilica of the Sacré Cœur στη Μονμάρτη

Και το Παρίσι όπως φαίνεται από εκεί

Η Μονμάρτη με τους ζωγράφους της

Η Place de la Concorde

Η Αψίδα του θριάμβου

Η Champs-Elysées και ο Πύργος του Eiffel από την κορυφή της Αψίδας

Το Centre Georges Pompidou

Οι Κήποι του Λουξεμβούργου

Οι Galleries Lafayette

H Opera

Το Moulin Rouge

Ο Σηκουάνας φωτισμένος

Η Pont des Artes που οι ερωτευμένοι κρεμάνε μία κλειδαριά με τα αρχικά τους που συμβολίζει την αιώνια αγάπη.

Εξω από το Παρίσι βρίσκεται το παλάτι των Βερσαλλιών με το άγαλμα του Λουδοβίκου του 14ου να στέκεται μπροστά στην είσοδο.

Το εντυπωσιακότερο κομμάτι του πλατιού είναι οι κήποι του

Υποθέτω ότι το έχετε ακούσει από πολλούς, αλλά πράγματι το Παρίσι αξίζει κάποιες επισκέψεις σε διάστημα μερικών ετών. Νομίζω πως η πρώτη φορά το αδικεί όπως άλλωστε και τις περισσότερες πόλεις που επισκεπτόμαστε ως τουρίστες. Το Παρίσι το επισκέφτηκα και με ρομαντικούς σκοπούς και με multinational παρέα. Πάντοτε ήταν ενδιαφέρον. Οι ρομαντικές γωνιές, τα καφέ, τα wine bar και τα εστιατόρια στο St Germain, οι βόλτες στη Μονμάρτη, στη Champs-Elysées, και από την άλλη μία πολύ καλή νυχτερινή ζωή στη Βαστίλλη, στο St Martins Canal, στην περιοχή Quartier Latin.

Μία μόνο συμβουλή. Οπως κάθε πόλη φροντίστε να την επισκεφτείτε μία εποχή με καλό καιρό, για να μπορέσετε να το χαρείτε καλύτερα. Ο Δεκέμβριος δεν είναι και ο καλύτερος μήνας, αν και το Χριστουγιεννιάτικα στολισμένο Παρίσι, είναι εντυπωσιακό...Λονδίνο πάντως δεν είναι!

ΕΥΧΕΣ ΕΝΤΑΥΘΑ...

2010-12-06T00:00:00.000Z

Κερνάμε stout beers Guinness όπως η (πολυ)αγαπημένη Guinness

Belgian beers όπως η έτερη αγαπημένη Hoegaarden

και φυσικά και μία τεράστια ποικιλία από Αγγλικές Ales

Υπέροχο το Λονδινάκι (και) αυτή την εποχή, αλλά αμέσως μετά τους εορτασμούς της ονομαστικής πρέπει να το αποχαιρετήσω για ακόμα ένα looooong weekend με προορισμό το Παρισι. Οταν επιστρέψω σκέφτομαι να αναβάσω και φωτογραφίες για πρώτη φορά, καθότι τις προηγούμενες τρεις που επισκέφθηκα την Πόλη του Φωτός δε το έκανα.

Χρόνια πολλά στους αγαπημένους σας, χαρά και υγεία σε όλους.

À Bientôt...

*Οι φωτογραφίες από το Google pictures

STUDENTS PROTESTS IN LONDON

2010-12-01T22:29:00.007Z

Στις αρχές Νοεμβρίου ανακοινώθηκε η πρόθεση της κυβερνησης να δώσει στα πανεπιστήμια τη δυνατότητα να αυξήσουν τα δίδακτρα τους, από το 2012, μέχρι και τρεις φορές πάνω από τα σημερινά επίπεδα. Ο λόγος είναι ότι κόβεται η κρατική επιχορήγηση προς πολλά τμήματα και η κυβέρνηση δίνει τη δυνατότητα στα πανεπιστήμια να αναζητήσουν από αλλού τους πόρους. Οι υποτροφίες και η χρηματοδότηση του κράτους θα κοπεί σε όλες τις σχολές και τμήματα εκτός από των θετικών επιστημών. Ειδικά στις ανθρωπιστικές σπουδές και στις θεωρητικές σχολές η μείωση θα είναι πολύ μεγάλη. Ο πιο εύκολος τρόπος για να καλυφθεί ένα μέρος από την τρύπα είναι η αύξηση των διδάκτρων των προπτυχιακών φοιτητών.

Αυτη τη στιγμή τα διάδακτρα έχουν ως εξής. Για την Αγγλία, την Ουαλία και την Β. Ιρλανδία το μέγιστο ποσό που μπορεί να χρεώσει ένα ίδρυμα είναι οι £3,290. Τα πανεπιστήμια της Σκωτίας είναι δωρεάν για τους Σκωτσέζους και £1,820 για τους υπόλοιοπους πολίτες του Ηνωμένου Βασιλείου. Οι πολίτες της ΕΕ πληρώνουν ότι και οι Βρετανοί, ενώ την τιμή για τους πολίτες εκτός ΕΕ την καθορίζει το κάθε ίδρυμα ξεχωριστά.

Τις ανακοινώσεις έκανε ο Υπουργός Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης των Torries λέγοντας μαλιστα ότι πρόκειται για μία "progressive reform". Οι αντιδράσεις των Εργατικών ήταν σφοδρές. Ο σκιώδης υπουργός Gareth Thomas χαρακτήρισε το πλανο ως «τραγωδία για τη νέα γενιά» και οι φοιτητές το χαρακτήρισαν «εξωφρενικό». Ολα τα μάτια έπεσαν στον Nick Clegg και στους Φιλελεύθερους Δημοκράτες, το έτερο κόμμα της κυβέρνησης συνεργασίας, που προεκλογικά είχε αποκλίσει την αύξηση διδάκτρων με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο. Ο πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών, Aaron Porter, είπε ότι οι Υπουργοί των Liberal Democrat πρέπει να ντρέπονται αν ψηφίσουν τέτοιο νόμο. Μάλιστα αντιπροσωπεία των φοιτητών συνάντησε τον Nick Clegg και βγαίνοντας από τη συζήτηση δήλωσαν ότι αισθάνθηκαν προδωμένοι και επικαλέστηκαν αυτό το video message για να κατηγορήσουν εκ νέου τον Clegg και να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι από εδώ και πέρα είναι περιττό να δώσει οποιαδήποτε υπόσχεση ο αρχηγός των Lib Dem, καθότι κανένας δε θα τον πιστέψει. Μάλιστα άρχισαν μία ενημέρωση των πολιτών στην περιοχή που εκλέγεται, με σκοπό να αποτρέψουν ακόμα και την μελλοντική επανεκλογή του στο Κοινοβούλιο.

Εδώ χρειάζεται μία μικρή παρένεθση για να εξηγήσω πως λειτουργεί το θέμα των διδάκτρων και για ποιο λόγο το κυριότερο επιχείρημα αυτών που αντιτίθενται στις αυξήσεις των διδάκτρων είναι ότι οι φοιτητές θα χρεώνονται για μια ζωή. Στην Μεγάλη Βρετανία είναι «παράδοση» οι φοιτητές να παίρνουν δάνειο για να σπουδάσουν, καθότι οι γονείς τους θέλουν να τους αφήσουν να κολυμπήσουν στα βαθιά μόνοι τους. Είναι ντροπή για κάποιον να βασίζεται αποκλειστικά πάνω στους γονείς του. Επίσης είναι πολύ σπάνιο το φαινόμενο να σπουδάζει κάποιος στην ίδια πόλη που κατοικεί, αλλά ακόμα και τότε μένει στην εστία του πανεπιστημίου. Ανεξάρτητα από το εισόδημα των γονεών λοιπόν, ο μελλοντικός φοιτητής πρέπει να τα βγάλει πέρα μόνος του. Τελείως διαφορετική νοοτροπία με την Ελλάδα που αν δε 30αρησουμε δε φεύγουμε από το σπίτι, θεωρούμε ντροπή να δουλέψουμε ή απλά δε μας ενδιαφέρει. Σύμφωνα μέ έρευνα του Higher Education Careers Services Unit που δημοσιεύτηκε την προπερασμένη Πέμπτη το 78.2% των μαθητών δουλεύουν τα καλοκαίρια για να βρουν χρήματα για να σπουδάσουν. Το 62% αυτών δουλεύει για να χρεωθεί όσο το δυνατόν λιγότερο. Ενα ακόμα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο της ιστορίας είναι ότι μεγάλοι πολέμιοι των διδάκτρων είναι οι μουσουλμάνοι καθότι σύμφωνα με το Ισλάμ απαγορεύεται να κερδίζει κάποιος χρήματα από τόκους, οπότε οι Μουσουλμάνοι φοιτητές θα δυσκολεύονται να λάβουν δάνεια.

Η πρώτη διαδήλωση είχε περίπου 50,000 συμμετέχοντες. Τόσους υπολόγισα και από ότι είδα και στα Αγγλικά blogs, στο BBC και σε άλλες εφημερίδες τόσοι υπολογίστηκαν και από τους διοργανωτές και τα ΜΜΕ. Η διαδήλωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί μεγάλη αν λάβουμε υπόψη τον αριθμό των φοιτητών στην Αγγλία, αλλά ήταν μία πολύ καλή αρχή σε μία χώρα που το φοιτητικό κίνημα δεν μας έχει συνηθίσει σε πορείες και διαδηλώσεις. Δυστυχώς η πορεία αμαυρώθηκε από λιγότερο από 100 άτομα που έκαναν επεισόδια μπροστά στο Millbank Tower όπου στεγάζονται τα γραφεία των Torries. Φυσικά η αστυνομία συνέλαβε 66 άτομα. Ο Edward Woollard, από το Southampton δήλωσε ένοχος για απόπειρα ανθρωποκτονίας καθότι πέταξε ένα πυροσβεστήρα σε αστυνομικούς. Η ποινή του θα είναι 5 χρόνια στη φυλακή.

Τα επεισόδια καταδικάστηκαν αμέσως από τους διοργανωτές και την τεράστια πλειοψηφία των φοιτητών. Πολλοί έδωσαν συνεντεύξεις στα κανάλια λέγοντας ότι τα επεισόδια δεν τους εκφράζουν και άλλοι χρησιμοποίησαν βαριές εκφράσεις εναντίον αυτών που τα προξένησαν. Φυσικά όλοι ζήτησαν τη σύλληψη των υπαιτίων. Ειδικά ο πρόεδρος των φοιτητών είπε κατά λέξη "The students lost a lot of public sympathy" εξαιτίας των επεισοδιων. Πάντως υπήρχαν και 24 μέλη ΔΕΠ που έβγαλαν ανακοίνωση ότι στέκονται στο πλευρό των συλληφθέντων για να υπάρξει απάντηση από το Συλλογο των Καθηγητών Πανεπιστημίου ότι αυτοί οι 24 δεν εκφράζουν το σύνολο των μελών ΔΕΠ, οι οποίοι καταδικάζουν τη βία. Σημαντικό είναι ότι και η αστυνομία απολογήθηκε που επέτρεψε αυτά τα επεισόδια λέγοντας ότι οι φοιτητές πάντοτε διαδήλωναν χωρίς προβλήματα και δεν υπήρχε λόγος για παρουσία μεγαλύτερης αστυνομικής δύναμης στο Millbank Tower. Η όλη φάση τους έπιασε επ’ απροόπτου. Ο Δήμαρχος ζήτησε τα ρέστα από τον διοικητή λέγοντας ότι ήταν ντροπή για το Λονδίνο αυτό που έγινε και έτσι η αστυνομία στη δεύτερη

διαδήλωση ήταν τελείως διαφορετική.

Αντιδράσεις ξεσήκωσε και ο χαρακτηρισμός ως «marvellous» της πρωτης διαδήλωσης των φοιτητών από τον βουλευτή των Εργατικών David Winnick. Πολλοί βουλευτές, αλλά και σχολιαστές στις εφημερίδες διαμαρυρήθηκαν για αυτό το χαρακτηρισμό,καθότι δεν είναι δυνατόν μία διαδήλωση που καταλήγει σε ζημιές εκατοντάδων χιλιάδων λιρών και που καλείται να τις πληρώσει ο φορολογούμενος πολίτης να χαρακτηρίζεται έτσι. Από την άλλη υπήρχαν και αυτοί που συμμερίστηκαν τις απόψεις του βουλευτή, όπως ο Πρόεδρος του Εργατικού Συνδικάτου Len McCluskey που ζήτησε από τους εργάτες, τους δημοσίους υπαλλήλους και τις άλλες ομάδες που θίγονται από τις περικοπές να συνταχθούν με τους φοιτητές και να διαδηλώσουν μαζί τους.

Η δεύτερη κύρια διαδήλωση έγινε και πάλι στο Λονδίνο (υπήρχαν και μικρότερες σε άλλες πόλεις) την προηγούμενη εβδομάδα. Ηταν πολύ μικρότερη και πολύ πιο ήρεμη από την πρώτη εξάλλου η αστυνομία ήταν πολύ καλύτερα προετοιμασμένη και αποφασισμένη να μην αφήσει να επαναληφθούν οι σκηνές της πρώτης διαδήλωσης. Χρησιμοποίησε το λεγόμενο kettling. Ετσι ονομάζεται η περιφρούρηση της διαδήλωσης από τους αστυνομικούς. Οι αστυνομικοί κάνουν ένα κλοιό γύρω από τους διαδηλωτές και δεν τους αφήνουν να φύγουν αν η πορεία δεν τερματίσει εκεί που έχει δηλωθεί από τους διοργανωτές. Επίσης μόλις τους αφήσουν πρέπει να διαλυθούν, αλλιώς περικυκλώνονται εκ νέου. Η αστυνομία είχε προβλέψει για τουαλέττες και νερό για τους διαδηλωτές, αλλά υπήρχαν άτομα που παραπονέθηκαν ότι δεν έφτανε για όλους. Υπήρχαν κάποια μικροεπεισόδια, αλλά γενικά η πορεία προστατεύτηκε από τους φοιτητές. Οταν κάποιοι άρχισαν να σπανε ένα φορτηγάκι της αστυνομίας, φοιτητές και μαθητές έκαναν κλοιό γύρω του για να το προστατεύσουν. Κάποιοι έσπασαν μία στάση λεωφορείου, αλλά απομονώθηκαν και συνελλήφθησαν από τις κάμερες της αστυνομίας. Συνολικά είχαμε 35 συλλήψεις. Η πορεία διοργανώθηκε από το NCAFC (National Campaign Against Fees and Cuts) και προηγήθηκαν κάποιες ελάχιστες καταλήψεις μεμονωμένων κτιρίων σε κάποια πανεπιστήμια. Ανάμεσα στα κτίρια που τελούν υπό κατάληψη ήταν και η Bodleian Library στο Oxford University, κίνηση η οποία προκάλεσε μεγάλη συζήτηση επειδή σε αυτή τη βιβλιοθήκη φυλάσσεται ένα αντίτυπο από όλα τα βιβλία που έχουν εκδωθεί στο UK.

Τελικά στο Λονδίνο συγκεντρώθηκαν περί τους 15000 φοιτητές, αλλά πολλοί διαδήλωσαν στις πόλεις τους. Στο Bristol και στο Sheffield, στο Liverpool από 2000, στο Manchester περισσότεροι. Στο Nottingham μόνο 1000, αλλά ανάμεσα τους και η Jessica Linley η πρόσφατη Miss England. Σε πανεπιστήμια που βρίσκονται έξω από το κέντρο των πόλεων όπως το Warwick, περίπου 70 άτομα έκανα διαδήλωση μέσα στο campus. Συλλήψεις αναφέρθηκαν σχεδόν σε όλες τις πόλεις, αλλά οι διαδηλώσεις ήταν γενικά σε πολύ ήρεμο κλίμα.

Πολλοί φοβούνται ότι το επόμενο βήμα της κυβέρνησης θα είναι να ελαττώσει τα δάνεια που δίνονται στους φοιτητές και να αυξήσει το επιτόκιο τους (σήμερα είναι πολύ μικρό σε σημείο που δε «συμφέρει» να το αποπληρώσει ο πρώην φοιτητής και νυν εργαζόμενος). Βέβαια η κυβέρνηση αντιτείνει ότι τα δάνεια θα γίνουν ακόμα φτηνότερα καθότι η στρατηγική της είναι να μειώσει το Δημόσιο Χρέος και ο δανεισμός στα πανεπιστήμια για να δωθούν υποτροφίες προσμετράται στο Δ.Χ, αντίθετα ο δανεισμός για να δωθούν δάνεια στους φοιτητές δεν προσμετράται.

Πολλοί από τους διαδηλωτές είναι φοιτητές της Oxford και του Cambridge και του University of London (Imperial). Πολύ πετυχημένη δήλωση έκανε ο Πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών του Oxford University. Μεγάλο ενδιαφέρον θα έχει η ψηφοφορία στη Βουλή καθότι αρκετοί βουλευτές των Lib Dem απειλούν να μην ψηφίσουν το νόμο. Ο μοναδικός που έχει δεσευτεί δημόσια ότι δε θα τον ψηφίσει είναι ο Sir Menzies Campbell. Η ψηφοφορία μάλλον θα γίνει στις 20 Δεκέμβρη.

Γνώμη μου είναι ότι οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες έχουν βρει μεγάλο μπελά. Στηρίχθηκαν από πολλούς νέους ανθρώπους (κάποιους σαν το συγγραφέα αυτού του blog) και ακόμα νεότερους. Δυστυχώς γι αυτούς δεν τήρησαν μία από τις πιο σημαντικές δεσμεύσεις τους και είμαι σίγουρος ότι θα το πληρώσουν στις επόμενες εκλογές. Οι νέοι είναι η ηλικιακή ομάδα που ξεχνάει πιο δύσκολα από οποιαδήποτε άλλη. Ο Πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών της Οξφόρδης δήλωσε "This is the day a generation of politicians learn that though they might forget their promises, students won't”. Επίσης αξιοπρόσεκτη ήταν η ενέργεια των φοιτητών να στείλουν ένα γράμμα στο Nick Clegg που έλεγε: "You have lied to us." Το καλύτερο δε σύνθημα προς τον Clegg που υπήρχε γραμμένο και σε ένα πανώ έλεγε "shame on you for turning blue".

Οι Lib Dems είχαν την ευκαιρία να αναλάβουν κυβερνητικές ευθύνες και να δείξουν ότι μπορούν να ανταπεξέλθουν στις προκλήσεις της κρίσης. Μολονότι δεν τα έχουν πάει και άσχημα μέχρι σήμερα, η αύξηση των διδάκτρων θα τους δώσει ένα γερό χτύπημα και δεν αποκλείεται να τους επαναφέρει σε ποσοστά προηγούμενων εποχών. Ο Clegg θα έχει πολύ δουλειά από εδώ και πέρα.

Πολλοί από τους φίλους και συναδέλφους Αγγλους στέκονται αλληλέγγυοι στον αγώνα των φοιτητών. Θεωρούν άδικη την αύξηση των διδάκτρων και θυμούνται τα δικά τους φοιτητικά χρόνια. Ειδικά οι ψηφοφόροι του Labour Party βρήκαν την ευκαιρία να συγκρίνουν τον Cameron με τη Thatcher πράγμα που από μόνο του μπορεί να θεωρηθεί ιεροσυλία και να τιμωρηθεί με μαστίγωμα. Από που και ως που ο David να συγκριθεί με τη «Σιδηρά Κυρία» που όσο και αν διαφωνώ ιδεολογικά μαζί της, της βγάζω το καπέλο γιατί πάλεψε για τις απόψεις της με κάθε κόστος και χωρίς να φοβηθεί τίποτα απολύτως.

Γενικά υπάρχει μία διάχυτη αισιοδοξία ότι οι νέοι θα αναλάβουν ρόλο στη νέα εποχή και δε θα είναι απλοί παρατηρητές των γεγονότων. Το μόνο που με κάνει λίγο καχύποπτο είναι ότι στις διαδηλώσεις παίζουν ηγετικό ρόλο οι φοιτητές της Oxford και του Cambridge που κατά κανόνα προέρχονται από πλούσιες οικογένειες και έχουν αποφοιτήσει από τα ακριβότερα ιδιωτικά σχολεία όπως το Eton, το Middlesex και το Harrow. Οπως έχω γράψει και παλαιότερα ποτέ δεν πίστευα ότι η οποιαδήποτε αλλαγή για την εργατική τάξη μπορεί να έρθει από αυτή τη κατηγορία των ανθρώπων. Αν ξεσηκωθούν τα παιδιά από τα council flats το συζητάμε.

Αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα άρθρα μπορείτε να μπείτε σε αυτή τη διεύθυνση στο BBC. Οτι έχει γραφτεί για τις πορείες είναι μαζεμένα εκεί.

*H πρώτη φωτογραφία είναι από τη Daily Mirror και η δεύτερη από το Flickr του/της blinkofaneye.

Περισσότερες φωτογραφίες εδώ

Υ.Γ. Για την χτεσινή διαδήλωση δεν μπορεσα να γράψω γιατί δεν είχα καλή ενημέρωση. Ισως σε νεότερη ανάρτηση.

ΙΡΛΑΝΔΙΑ: ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΘΥΜΑ

2010-11-25T00:10:00.002Z

Και χωρίς ντοκτορά στα οικονομικά μπορεί κάποιος, με την ασφάλεια που του δίνουν τα τρία χρόνια εμπειρίας μέσα στην «κρίση», να πει ότι η αναταραχή στην Ευρωζώνη (πρώτα η Ελλάδα, σήμερα η Ιρλανδία και αύριο ίσως κάποια άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ) οφείλεται στην παγκόσμια κρίση χρηματιστικοποίησης η οποία ξέσπασε το 2007. Την κρίση ενέτεινε και ο στρεβλός χαρακτήρας της ευρωπαϊκής Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ). Ο τρόπος που λειτουργούσαν τα κράτη μέλη και που λίγο-πολύ έμεινε ίδιος και μετά την εισαγωγή του νεου νομίσματος, μεγάλωσε τις διαφορές στην ανταγωνιστικότητα μεταξύ των μελών της Ευρωζώνης, διαχωρίζοντας την σε κέντρο (Γερμανία,Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο κτλ) και περιφέρεια (Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλλία).

Η περιφέρεια δε μπόρεσε, και από ότι φαίνεται δεν μπορεί, να ανταγωνιστεί το κέντρο, ενώ ταυτόχρονα τελεί υπό τους περιορισμούς ενιαίας νομισματικής πολιτικής και αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας. Κατέγραψε έτσι ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών όπως λέγεται σε οικονομικούς όρους. Αυτά τα ελλείμματα χρηματοδοτούνται με ροές κεφαλαίου από το εξωτερικό. Αυτές οι ροές χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Σε αυτές που προσθέτουν στο εξωτερικό χρέος όπως τα δάνεια και σε αυτές που δεν προσθέτουν στο χρέος όπως οι ξένες επενδύσεις.

Στις χώρες που εχουν σήμερα προβλήματα όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Ισπανία (με τη φούσκα ακινήτων) τα ελλείματα δημιουργήθηκαν από την κατακόρυφη αύξηση της κατανάλωσης και χρηματοδοτήθηκαν κατά κόρον με τραπεζικά δάνεια από το κέντρο, που είχε ως αποτέλσμα την κατακόρυφη άυξηση του δημόσιου (εξωτερικού) χρέους. Αλλά και το εσωτερικό χρέος αυξήθηκε γιατί οι τράπεζες των χωρών αυτών επεκτάθηκαν διογκώνοντας τις πιστώσεις προς τους καταναλωτές με (σχεδόν) μηδενικό έλεγχο.

Τώρα που υπάρχει δεδηλωμένη αδυναμία εξυπηρέτησης των χρεών (τόσο του εξωτερικού όσο και του εσωτερικού) οι τράπεζες (δηλαδή αυτοί που χρηματοδότησαν τα ελλείματα) αντιμετωπίζουν πρόβλημα. Ακόμα ένας λόγος που αντιμετωπίζουν πρόβλημα είναι επειδή έχουν μεγάλα ενεργητικά σε δολάρια με παθητικά σε ευρώ, αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος.

Τα πακέτα στήριξης τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ιρλανδία «γεννήθηκαν» για να βοηθήσουν στη λύση αυτού του προβλήματος, αλλά προφανώς δεν θα ήταν αρκετά από μόνα τους. Ταυτόχρονα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) άρχισε να «αγοράζει» το δημόσιο χρέος των προβληματικών χωρών με σκοπό να δώσει ρευστότητα στις τράπεζες.

Τι θα γίνει σε περίπτωση αθέτησης πληρωμών του δημόσιου χρέους (πτώχευση). Η συζήτηση αυτή άναψε τις τελευταίες μέρες με αφορμή το bailout της τρόικας στην Ιρλανδία. Σε περίπτωση πτωχευσης θα ακολουθήσει επαναδιαπραγμάτευση τους χρέους με τους δανειστές, ταυτόχρονα όμως η χώρα θα αποκοπεί από τις κεφαλαιαγορές για κάποια αρκετά μεγάλη περίοδο, αλλά ακόμα και όταν επανέλθει, οι όροι δανεισμού θα είναι επαχθείς. Ταυτόχρονα μολονότι δεν υπάρχει μηχανισμός εξόδου από τη ζώνη του ευρώ, είναι δεδομένο ότι θα βρεθεί. Σε αυτή την περίπτωση θα φύγουν από τη χώρα ακόμα και τα περίπτερα ή καλύτερα ακόμα και οι pubs (για το παράδειγμα της Ιρλανδίας). Θα γίνουν αποεπενδύσεις βιαστικά αφήνοντας πίσω τους τεράστια άδεια κτίρια, σβηστές πινακίδες και εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους (μόνο οι Αμερικανικές εταιρίες απασχολούν 100.000 εργαζόμενους) και αυτό έγινε πολύ σαφές σε όλους τους εμπλεκόμενους στην Ιρλανδία.

Η Ιρλανδία είναι το παράδειγμα άκρατου φιλελευθερισμού που απέτυχε. Και ήταν λογικό ότι κάποια στιγμή θα γινόταν αυτό. Οταν η οικονομία πάει καλά και η ζήτηση αυξάνει τότε οι νόμοι της ελεύθερης αγοράς λειτουργούνε μια χαρά. Στα δύσκολα όμως είναι ανεμενόμενη η κατάρρευση αυτού του μοντέλου και ειδικά της Ιρλανδίας που λειτουργούσε ανταγωνιστικά προς τους άμεσους συμμάχους της, «κλέβοντας» τους επενδύσεις λόγω χαμηλής φορολογίας. Από την άλλη είναι αλήθεια ότι όπως είναι δομημένο το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα η κατάρρευση των τραπεζών και της Ιρλανδίας θα συμπαρασύρει ολη την οικονομία και φυσικά σε αυτές τις περιπτώσεις θα την πληρώσουν και πάλι οι «αδύναμοι», αυτοί που έχασαν πρώτοι τη δουλειά τους πριν από 2,5 χρόνια στο Λονδίνο και που τώρα τη χάνουν στην Ελλάδα.

Υπάρχει μία σημαντική διαφορά μεταξύ της Ελλάδας και της Ιρλανδίας. Η Ελλάδα πήρε μέρος στον μηχανισμό διάσωσης μόλις κατάλαβανε ότι η κατάσταση δεν πάει άλλο και χωρίς πριν από αυτό να παρθεί ούτε ένα μέτρο. Αντίθετα μάλιστα, 8 μήνες πριν στραφεί η χώρα στην βοήθεια της Τρόικα, οι διορισμοί στην «Αγρογή» και το «Τραμ» είχαν την τιμητική τους. Αντίθετα στην Ιρλανδία εδώ και 3 χρόνια υπάρχουν προβλήματα και ακολουθείται πολιτική σκληρής λιτότητας. Γι αυτό ακριβώς το λόγο η κρίση της Ιρλανδίας αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερο σκεπτικισμό και επηρρεάζει περισσότερο το μέλλον του κοινού νομίσματος και γι αυτόν ακριβώς το λόγο και η Ιρλανδική αντιπολίτευση κατηγορεί εξ’ ολοκλήρου την κυβέρνηση και ζητάει επιμονα εκλογές εδώ και τώρα. Φαντάζεσαι να έβγαινε ο Καραμανλής και να ζητούσε εκλογές τον Μαιο επειδή ο Παπανδρέου μας έβαλε υπό τη σκέπη της ΕΚΤ και του ΔΝΤ;

Κοιτώντας στενά το ελληνικό συμφέρον, θα τολμήσω (παρακινδυνευμένα) να πω ότι ίσως η Ιρλανδική αδυναμία να είναι βάλσαμο για την Ελλάδα. Αν γίνει ένα γενικό haircut στο χρέος η χώρα μας θα επωφεληθεί, εφόσον δεν θα είναι αυτή για της οποίας το χατήρι έγινε αυτό. Επίσης τα μάτια θα αποτραβηχτούν από την Ελλάδα βάζοντας πίεση σε άλλα μέρη. Από την άλλη αυτό που κάποιοι φοβούνται είναι ότι δείχνοντας η κατάσταση να ξεφεύγει, η ΕΕ δε θα διστάσει να πάρει σκληρότερα μέτρα για τα κράτη που δεν συμμορφώνονται. Το πρόβλημα είναι να μην «αφήσουν» μία χώρα να πέσει για παραδειγματισμό των υπολοίπων (κάτι σαν τη Lehmann Brothers) γιατί αυτή η χώρα δύσκολα θα ξανασηκώσει κεφάλι. Αυτό το ενδεχόμενο ωστόσο το θεωρώ πολύ τραβηγμένο και ειδικά στην παρούσα φάση είναι αδύνατο.

Για την Ιρλανδία θα ξαναγράψω μόλις ενημερωθώ καλύτερα. Εξάλλου κάθε μέρα ακούγεται και κάτι καινούργιο. Η κατάσταση είναι τόσο ρευστή που δεν προσφέρεται για ασφαλή συμπεράσματα, ούτε και για «καλή» συζήτηση, γιατί κάτι που λέγεται σήμερα, αύριο μπορεί να μην ισχύει. Το ζήτημα είναι ότι η κρίση στην Ευρωζώνη παίρνει μεγάλες διαστάσεις και κάτι πρέπει να γίνει για να μην καταρρεύσει το οικοδόμημα της Ενωμένης Ευρώπης. Πάντως ότι κι αν λέγεται δεν υπάρχει κίνδυνος για το ευρώ (επί του παρόντος τουλάχιστον) ή μάλλον υπάρχει τόσος κίνδυνος, όσος υπάρχει για το δολλάριο από μία χρεωκοπία της Καλιφόρνια.

*Η φωτογραφία από το googlepictures

PRISCILLA QUEEN OF THE DESERT

2010-11-21T22:13:00.004Z

Πολύ ασχοληθήκαμε με τις εκλογές και μου έπεσε βαρύ το «φαγητό». Ευτυχώς είχαμε καλό κρασί (Μπουτάρης) που δεν φέρνει πονοκέφαλο το επόμενο πρωί. Ας επιστρέψουμε όμως στην καθημερινότητα μας και ας μιλήσουμε για κάτι πιο κουλτουριάρικο. Παρακολούθησα ακόμα ένα musical στο West End του Λονδίνου. Πριν γράψω γι αυτό θα ήθελα να καταθέσω τον καημό μου να τελειώσει μία φορά ένας αγώνας του ΠΑΟΚ στο Καραισκάκη αν όχι με 11 τουλάχιστον με 10 παίχτες. Τώρα τελευταία πάντα με 9 παίζω και είναι ολίγον βαρετό. Πάμε στα του musical.

Το Priscilla Queen of the Desert - the Musical είναι βασισμένο στην Αυστραλιανή ταινία του 1994 The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert που περιγράφει το ταξίδι τριών τρανσεξουαλς (drag queens) από το Σίδνευ στην πόλη Αλις. Το λεωφορείο που χρησιμοποιούσανε ονομαζότανε "Priscilla". Το δε "queen" προέρχεται από την Αγγλική αργκό καθώς έτσι ονομάζονται οι ομοφυλόφιλοι. Το musical έκανε πρεμιέρα στο Σιδνευ το 2006 και το 2009 μετακόμισε στο West End του Λονδίνου με τους κεντρικούς ρόλους να παίζονται από τους Jason Donovan ('Tick'), Tony Sheldon (Bernadette) και Oliver Thornton (Felicia).

Η υπόθεση έχει ως εξης. Ο Anthony "Tick" Belrose που εργάζεται ως drag queen και χρησιμοποιεί το ψευδόνυμο Mitzi Del Bra δέχεται μία προσφορά για εργασία σε ένα ξενοδοχείο στο Alice Springs, μία απομονωμένη πόλη στην κεντρική Αυστραλία. Την αποδέχεται και ξεκινούν για το ταξίδι με τις φίλες του και συνεργάτιδες την Bernadette και την Felicia (που ονομάζεται Adam) με ένα λεωφορείο που έχει την επιγραφή "Priscilla, Queen of the Desert". Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού συναντούν ανθρώπους με πολύ διαφορετικό χαρακτήρα, ανθρώπους που τους αποδέχονται και αγκαλιάζουν τις παραστάσεις τους, αλλά και περιπτώσεις που δέχονται ρατσιστικές επιθέσεις και βανδαλισμούς. Στην ιστορία μπλέκεται και ένας μηχανικός αυτοκινήτων που ακολουθεί την παρέα μέχρι το τέλος του ταξιδιού μετά από ένα ατύχημα που είχαν με το λεωφορειάκι τους. Το τέλος της ιστορίας βρίσκει τον Tick να ανακαλύπτει ότι έχει ένα γιο από τον γάμο που έκανε χρόνια πριν και τον straight μηχανικό αυτοκινητων να αποφασίζει να μείνει με την Bernadette.

Το musical δίνει αρχικά την εντύπωση ότι θα είναι μία ακόμα απλά ιστορία με θέμα τους ομοφυλόφιλους, τις drag queens κτλ, αλλά επίσης είναι εμφανής η προσπάθεια να επικεντρωθεί η ιστορία στην ζωή ενός ανθρώπου μέσης ηλικίας που δεν είναι ευτυχισμένος με τη ζωή του και δεν διστάζει να κάνει αλλαγές.

Οι κριτικές που έλαβε το musical ήταν εξαιρετικές. Δεν μπορώ να πω, είχε εντυπωσιακά σκηνικά και κουστούμια και οι φωνές των ηθοποιών ήταν σχετικά καλές, αλλά δεν ενθουσιάστηκα. Εχω δει πολύ καλύτερα και δεν θα το πρότεινα σε κάποιον που έρχεται στο Λονδίνο για μερικές μέρες και θέλει να δει μόνο μία παράσταση. Για όσους μένουν στο Λονδίνο και τους αρέσουν τα musicals θα έλεγα επίσης να μην το βάλουν πρώτο στη λίστα αυτών που θέλουν να παρακολουθήσουν. Δεν θέλω να αδικήσω τους ηθοποιούς, αλλά μου φάνηκε υποδεέστερο από άλλα musicals που έχω παρακολουθήσει. Ισως τα ήταν τα πάρα πολλά πουπουλα που στόλιζαν τα κουστούμια, ίσως η χορογραφία που σε κάποια κομμάτια της μου θύμιζε τις χορεύτριες στα κόμιξ του Lucky Luke, ίσως η μουσική disco ή πιθανότατα όλα αυτά μαζί. Το ζήτημα είναι ότι θεώρησα ότι θα μπορούσα να είχα κάνει καλύτερη επιλογή.

Περισσότερα για το musical καθώς και κριτικές οι οποίες το συνόδευσαν μπορείτε να διαβάσετε εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

ΕΔΩ EALING BROADWAY...

2010-11-17T23:37:00.003Z

Και γιατί δεν πήγε το παιδί σχολείο; Αρρωστο ήταν;

«Του Πολυτεχνείου σήμερα», έλαβα την απάντηση. Η αλήθεια είναι ότι το ξέχασα. Αναλαμβάνω την ευθύνη και παίρνω το κρίμα στο λαιμό μου. Χαμογέλασα μονάχος, εξάλλου δεν ήταν και κανείς στο βαγόνι. Να ξεχάσω την Επέτειο...σε ποιον να το πεις και να σε πιστέψει, αλλά λίγο η ξενιτιά, λίγο που δεν έχεις με τίποτα να τη συνδυασεις, λίγο που τα μαθητικά/φοιτητικά χρόνια είναι μια μακρινή ανάμνηση, λίγο η ηλικία και το Αλτσχαιμερ που κάνει την εμφάνιση του, δεν θέλει πολύ ο άνθρωπος...ξεχνάει.

Θα μου πεις τώρα εδώ την ξέχασαν άλλοι κι άλλοι που συμμετείχαν ή υποτίθεται ότι συμμετείχαν, δεν θα την ξεχάσω εγώ που ούτε σαν σκέψη υπήρχα το 1973; ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ λοιπόν. Τι να σου πω μανίτσα μου (που θα έλεγε και ο Apos) εδώ νομίζω ότι είναι το Ealing Broadway του Λονδίνου και η Piccadilly Line πάει βουρ για το South Kensington.Το Πολυτεχνείο (μάλλον) θα πρέπει να είναι αλλού. Δεν το έχω υπόψιν μου. Τι έγιναν άραγε όλοι αυτοί που επαναστάτησαν εκείνη την εποχή; Αλλοι λένε ότι εξαργύρωσαν τη επανάσταση, άλλοι λένε ότι απλά βολεύτηκαν, άλλοι λένε ότι έγιναν κλέφτες του δημόσιου βίου. Τι να σου πω, ο καθένας με τη γνώμη του. Το σίγουρο είναι ότι μεγάλωσαν. Για την ακρίβεια γέρασαν, έκαναν κοιλιά, φαλάκρα, βγήκαν στη σύνταξη, άρχισαν να έχουν αρθριτικά, αρτηριοσκλήρωση, και πλέον αντί να περνάνε τον χρόνο τους στα αμφιθέατρα με ιδεολογικές αντιπαραθέσεις, μαλώνουν μόνο για το αν τα Λουτρά της Αιδηψού είναι καλύτερα από της Υπάτης (αλήθεια αυτά υπάρχουν ακόμα;). Εξαιρέσεις υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Μην κάνεις τον κόπο να τους ψάξεις, δεν κατοικούν στη δική σου γειτονιά. Παρέμειναν στην άλλη πλευρά της πόλης. Εκεί που μεγάλωσαν, γιατί δεν χρειάστηκε ποτέ να επιδεχθουν για το καινούργιο σπίτι ή το μεγάλο αυτοκίνητο. Αστο μεγάλη ιστορία, αλλά υπάρχουν και τέτοιοι.

Θα μου πεις τώρα «ωραία, εκείνα τα παιδιά μεγάλωσαν, αλλά δεν βγήκαν άλλα από πίσω να συνεχίσουν τον αγώνα;». Ακου να σου πω εγώ ένα μυστικό, αλλά υποσχέσου να μείνει μεταξύ μας. Εγώ Μηχανολόγος Μηχανικός σπούδασα. Να σε πω ότι ήταν το όνειρο μου από μικρός θα σε πω ψέματα και δεν το θέλω. Δεν ήξερα και τι κάνει ο Μηχανολογος, εξάλλου μηχανικός δεν είναι κανένας στο σόι, ούτε αν φτάσεις στο τρίτο ξάδερφο της μακαρίτισσας της προγιαγιάς μου που ήρθε από τη Σμύρνη. Απ’ όλα βγάλαμε αλλά μηχανικούς όχι. Ελαχε σε μένα ο κλήρος να κάνω την αρχή και έχω να παινεύομαι ότι είμαι ο καλύτερος μηχανικός του σογιου, αλλά αυτά θα στα πω άλλη φορά γιατί ξέφυγα από το θέμα.

Πήγα λοιπόν στο Πολυτεχνείο (πολυτεχνική σχολή λέγεται επίσημα, ο Καρράς στο τραγούδι του μας το λέει Πολυτεχνείο). Ωραίο κτίριο, ακριβώς απέναντι από την ΔΕΘ, έβλεπα και το Αλεξάνδρειο Μέλαθρον. Πολύ μεγάλο πάρκινγκ, καλό κυλικείο, δεν είχε πολλές γυναικες, αλλά δεν πειράζει είχε η Νομική παραδίπλα. Επίσης δεν είχε αμφιθέατρα. Με παραπλάνησαν. Με είχαν πει ότι το πανεπιστήμιο έχει αμφιθέατρα. Τέλος πάντων με πείραξε μόνο στην αρχή. Αυτό που με πείραζε περισσότερο είναι ότι όλοι φώναζαν για Δημόσια Δωρεάν Παιδεία και ιδιαίτερα ότι την περίοδο της Επετείου φώναζαν δυνατότερα. Εφερναν και ντουντούκες. Θα μου πεις γιατί σε πείραζε ρε καρντάσι, εσύ φωνάζεις ακόμα και τώρα. Ναι ρε φίλε αναγνώστη, αλλά εγώ είμαι κοινωνός αυτής της Δημόσιας Παιδείας. Στο Πολυτεχνείο φώναζαν για δαύτη αυτοί που είχαν τελειώσει τα ιδιωτικά. Το διανοήσε; Ο άλλος πήγε σε ιδιωτικό από τον νηπιαγωγείο μέχρι το Λύκειο, και μόλις πέρασε στο Πολυτεχνείο τον έπιασε καίλα για την Δημόσια Εκπαίδευση. Αστα διάλα, τα θυμήθηκα και συγχύστηκα.

Αμ το άλλο; Αυτό που οι περισσότεροι δεν είχαν πλύνει πιάτο στη ζωή τους (καλά είναι δυνατόν να καταδεχτούν να δουλέψουν ως φοιτητές, εξάλλου διευθυντές τράπεζας δεν του παίρνανε) να φωνάζουν για το συνταξιοδοτικό (!!!). Βρε μανίτσα μου (που θα έλεγε και ο Apos) πάνε πρώτα να δουλέψεις και θα το συζητήσουμε μετά πότε θα πάρεις σύνταξη. «Θα φροντίσει ο μπαμπάς για τη δουλειά». Καλά δεν είμασταν και ιατρική, αλλά και σε εμάς οι γόνοι μηχανικών ήταν κάμποσοι. Μεταξύ μας και πάλι (όλο μυστικά είμαι σήμερα) δεν θα βρεις κανέναν τέτοιο στο Λονδίνο. Τυχαίο, δεν νομίζω...

Τέλος πάντων από αυτά που σου έγραψα κάτι μπορείς να καταλάβεις, έξυπνο παιδί είσαι, αλλιώς δε θα με διάβαζες (φτου μου μη με ματιάξω). Ποιος να συνεχίσει την παράδοση; Ποιος να διεκδικήσει και τι ακριβώς; Ακου να σου πω μανίτσα μου (που θα έλεγε και ο Apos) επαναστάσεις δεν έχουν ξεκινήσει ποτέ από τα παιδιά που πήγαν σε ιδιωτικά σχολεία. Ούτε από αυτούς που μένουν στην Κηφισσιά και στην Εκάλη. Και η συντριπτική πλειοψηφία των απόγονων του «ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ» εκεί μένουν.

Θα μου πεις και οι άλλοι; Οι Αλλοι μωρέ, τι ποιοι άλλοι; Δεν είχατε δηλαδή κανέναν που να πήγε σε δημόσιο σχολείο, να δούλευε σπουδάζοντας, να ήταν τελος πάντων υπέρ της Δημόσιας Δωρεάν Παιδείας, κάτι ρε αδερφέ; Είχαμε και τέτοιους, αλλά άστους τώρα και αυτούς. Γάμησε τους. Ούτε που ξέρω τι κάνουνε. Με ένα παιδί κράτησα επαφή και αυτήν επειδή δεν μπορούσα να κάνω και αλλιώς. Γι αυτόν θα σου μιλήσω κάποια άλλη φορά, τώρα έχω σημαντικά προβλήματα. Πως ανεβαίνει η γαμημένη ανάρτηση για το blog από τοκινητό και μάλιστα πριν το τραίνο φτάσει στο Hammersmith γιατί μετά θα μπει στο tube (θα γίνει υπόγειο το μετρο) και θα χαθεί το σήμα;

Για δες και πες μου, ανέβηκε;

Η ΠΟΛΗ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ...

2010-11-15T00:58:00.004Z

Αυτή η πόλη γουστάρει…

Γουστάρει ηλιοβασίλεμα στο Θερμαικό…
Γουστάρει έρωτες...ρομάντζα...απιστίες...
Γουστάρει ζευγαράκια από 13 ως 93 χρονών να περπατάνε στην παραλία της, με σπόρια στο χέρι...
Γουσταρει την καλύτερη πασαρέλα στον κόσμο τα μεσημέρια των Κυριακών στη Λεωφόρο Νίκης…
Γουστάρει το Tsimiskiing…
Γουστάρει μπουγάτσα...με τυρί, με κρέμα, με κιμά...
Γουστάρει Γκάλη και Vieirinha...
Γουστάρει «γύφτους», «σκουλήκια» και «γριές»...
Γουστάρει ανούσιους τίτλους...Συμπρωτεύουσα...Συμβασιλεύουσα...
Γουστάρει να δίνει ξεχωριστή ονομασία σε κάθε τυρί...
Γουστάρει γύρο με ψωμάκι...
Γουστάρει μπουζούκια και τις καθημερινές...
Γουστάρει σεξ στα παρκάκια του Λευκού Πύργου...
Γουστάρει εχεμύθεια και γι αυτό τα ξενοδοχεία ημιδιαμονής τα έχει στο πιο κεντρικό σημείο της...

Γουστάρει τόσα πολλά, που αν τα γράψω ακόμα και οι 61 τόμοι της Papyrus Larousse Britannica θα φανούν λίγοι...

Και σήμερα αποφάσισε ότι η Πόλη Γουστάρει Δήμαρχο Μπουτάρη...

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Το σύνθημα δεν το ήξερα, το άκουσα στο κινητό μου, από φίλο Αθηναίο που βρισκόνταν στο εκλογικό του Καμίνη (!!!!). Εκείνη την ώρα ήμουν στο δρόμο της επιστροφής από την Πόλη του Φωτός (aka Paris). Από το μεσημέρι όμως δεν είχε σταματήσει να χτυπάει το κινητό. Εγώ στην Βαστίλλη να τρώω Filet de bœuf au foie gras πίνοντας Bordeaux και φίλος να μου τηλεφωνεί για να μου πει τη ατάκα της χρονιάς...

«Ακου ρε καρντάσι τι είπε ένας στο εκλογικό. Μιλούσε στο κινητό πριν μπει να ψηφίσει και λέει...

«Και μου λέει ή ψηφίζεις Μπουτάρη ή ξανά πίπα μετά το γάμο. Αν είσαι με τον Ανθιμο να μάθεις να είσαι σε όλα...Κατάλαβες η Στελλα ρε...Αμα το λέει το μωρό θα το κάνω. Της είπα θα ψηφίσω και τέρμα. Μπεσαλίδικα...»

Σκέφτηκα να την βάλω τίτλο στην ανάρτηση, αλλά ήταν μεγάλη η φράση. Να ζήσει η Στέλλα. Στην καρδιά μου μπήκε το κορίτσι. Την εκτίμησα. Να ζήσει η κούκλα και αν κέρδισε ο Μπουτάρης για 350 «Στέλλες» χαλάλι!

Από το πρωί είχε φανεί (μου έλεγαν στη Σαλονίκη). Υπήρχε μία διάχυτη αισιοδοξία. «Θα τον πάρουμε τον Δήμο...». Οχι δεν το έλεγαν Πασόκοι. Κάθε άλλο, οι άλλοι το έλεγαν. Εκτός από τους κολλημένους Αντιπασόκους υπάρχουν και άλλοι που ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ. Ετσι, για να μην τους βάζουμε όλους στο ίδιο καζάνι.

Τον πήραμε λοιπόν. Τον Δήμο εννοώ. Τον άλλον (ξέρεις ποιον μη το γράφω), τον είχαμε πάρει πολλές φορές τα τελευταία 25 χρόνια. Και είναι λογικό αν θες την ταπεινή μου άποψη, αλλά μη λέμε πάλι τα ίδια.

Θέλω να γράψω πολλά, αλλά είμαι κουρασμένος. Θέλω να πω πολλά, να βγάλω από μέσα μου την αγάπη μου γι αυτή την πόλη που έκανε μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ υπέρβαση. Θέλω...θέλω...αλλά δεν μπορώ. Καμία φορά η Χαρά πιανει όλο το χώρο και η ‘Εμπνευση δεν βρίσκει χώρο να μπει. Ας είναι. Είμαι χαρούμενος. Πολύ χαρούμενος.
Το πίστευα. Το πίστευα και το έγραφα. Τόσο στο δικό μου χώρο όσο και σε άλλους. Τελικά δικαιώθηκα και αυτό γιατί αυτή την πόλη την ξέρω. Την λατρεύω και την έχω στη καρδιά μου. Ο,τι κι αν μου λέτε για τα δικά μου μάτια είναι η ομορφότερη στον κόσμο...και έχω πάει σε πάρα πολλές. Ο κυρ-Γιάννης νίκησε. Μαζί του νικήσαμε εμείς που τον πιστέψαμε, αλλά πάνω από όλα νίκησε η πόλη.

Τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσει είναι τεράστια. Το μεγαλύτερο είναι ότι έχει καλλιεργήσει μεγάλες προσδοκίες. Ο κόσμος θα τον κρίνει αυστηρά από την πρώτη μέρα. Και πρώτος εγώ. Εγώ που από την αρχή και εννοώ πριν από 4 χρόνια τον πίστεψα.

Οπως και να έχει αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα για την Πόλη του Βαρδάρη. Μπορεί να πετύχει ή μπορεί και να αποτύχει διαψεύδοντας όλους μας. Αυτά θα τα δούμε στο τέλος. Σήμερα είμαι απλά χαρούμενος. Είμαι γεμάτος ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει. «Καλύτερα να διαψευστείς παρά να ζεις χωρίς Ελπίδα» διάβασα κάπου, αλλά δεν θυμάμαι που.

Αυτή η ανάρτηση γράφτηκε παρέα με ένα «ΝΑΟΥΣΣΑ», αγαπημένο κρασί του κυρ-Γιάννη. Και κλείνοντας θέλω να πω ότι εκτός από την Σαλονίκη και εμείς οι ξενιτεμένοι Σαλονικιοί γουστάραμε σήμερα.

Γουστάρεις; Μπουτάρης! (από twitter)

Υ.Γ.1 Άνθιμε σ'ευχαριστούμε για όλα...

Υ.Γ.2 Γιγάντια επιτυχία και η επιτυχία του «ξεγραμμένου» Καμίνη στην Αθήνα. Καλη επιτυχία να έχει και αυτός. Μακάρι να διορθώσει κάποια πράγματα και η πόλη να γίνει πιο ανθρώπινη.

Η φωτογραφία από το google pictures

VALENCIA: Ciutat de les Arts i les Ciències

2010-11-11T22:44:00.020Z

Οπως έγραψα και στην προηγούμενη ανάρτηση, την Valencia διέσχιζε ο ποταμός Turia μέχρι το 1957 που μεγάλες πλημμύρες έπληξαν τη πόλη. Εκτοτε έγινε εκτροπή του ποταμού και το 1980 η κοίτη του μήκους περίπου 7 km μετράπηκε σε ένα τεράστιο πάρκο, στο τέλος του οποίου βρίσκεται η Ciutat de les Arts i les Ciències ή αλλιώς Πόλη των Τεχνών και των Επιστημών που σχεδιάστηκε από ένα διάσημο τέκνο της πόλης, τον γνωστό μας αρχιτέκτονα Santiago Calatrava.

Αρχικά κάποιες φωτογραφίες από το πάρκο.

Μέσα στο πάρκο βρίσκεται και το Palau De La Música που όμως δεν ανήκει στη Πόλη των Τεχνών και των Επιστημών.

Η Ciutat de les Arts i les Ciències άρχισε να χτίζεται το 1996 και πήρε τη σημερινή του μορφή το 2005 όπου προστέθηκε το κτίριο της Opera. Ολα τα προηγούμενα είχαν ολοκληρωθεί από το 1998 και η Πόλη λειτουργούσε κανονικά. Υπάρχουν 5 κτίρια. Το Palau de les Arts Reina Sofía, το El Museu de les Ciències Príncipe Felipe, το L'Hemisfèric, η L'Àgora και το Ωκεανογραφικό Πάρκο που είναι πραγματικά εκπληκτικό.

Το Palau de les Arts Reina Sofía είναι η Opera της πόλης με 4 αίθουσες και συνολική επιφάνεια 37,000 m2. Ηταν το τελευταίο κτίριο που άνοιξε στην Πόλη και η πρώτη παράσταση ήταν το Fidelio του Beethoven.

Το Museu de les Ciències Príncipe Felipe είναι ένα μουσείο 3 ορόφων που έχει κυρίως διαδραστικά εκθέματα που έχουν να κάνουν με την ηλικακή ενεργεια, τον ηλεκτρισμό, το διάστημα κτλ.

Το L'Hemisfèric είναι Πλανητάριο και Imax Cinema.

Η L'Àgora είναι ένα κτίριο που φιλοξενεί αθλητικά γεγονότα όπως για παράδειγμα τουρνουά τέννις και συναυλίες.

Το Ωκεανογραφικό Πάρκο είναι το μεγαλύτερο ενυδρείο στην Ευρώπη και έχει μέσα από σκουμπριά μέχρι καρχαρίες, μπελούγκα, φάλαινες και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Αυτό με ενθουσίασε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στο πάρκο.

Είχε πολύχρωμα ψάρια και σαλάχια

Παράξενα οστρακόδερμα, αστακούς, καβούρια

Μέδουσες και διάφορα θαλάσσια φυτά

Φυσικά φώκιες

Φάλαινες δολοφόνους

Πιγκουίνους οι οποίοι κολυμπάνε δαιμονισμένα γρήγορα

Το πιο όμορφο ψάρι που έχω δει, αλλά δεν θυμάμαι πως λέγεται. Οποιος το ξέρει ας μου κάνει δώρο για το ενυδρίο που θα αγοράσω μαζί με το σπίτι στο Chelesa.

Και φυσικά καρχαρίες που κολυμπούσαν τόσο δίπλα μας όσο και πάνω από τα κεφάλια μας

Ισως το εντυπωσιακότερο όλων ήταν η επίδειξη με τα δελφίνια. Οσοι έχετε παρακολουθήσει κάτι παρόμοιο καταλαβαίνετε, οι υπόλοιποι αν σας δωθεί μια τέτοια ευκαιρία μην τη χάσετε. Αυτά τα ζώ είναι πανέξυπνα και χαρίζουν εξαιρετικές στιγμές. Κολυμπούσαν μαζί με τους εκπαιδευτές και μετά τους έπαιρναν στην πλάτη τους όρθιους και τους πετούσαν στην «ακτή». Χόρευαν με τη νουσική, έκαναν κολωτούμπες συγχρονισμένα και διάφορα άλλα εντυπωσιακά κόλπα.

Η είσοδος και στα τρία κτίρια κόστιζε 30 ευρώ. Στα 2 (οποιαδήποτε 2) κόστιζε 25 ευρώ. Η Ciutat de les Arts i les Ciències δέχεται εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες το χρόνο και η απορία μου είναι απλή. Εμείς δεν θα μπορούσαμε να φτιάξουμε κάτι παρόμοιο στη Θεσσαλονίκη (η Αθήνα έχει ήδη πολλά και η Πάτρα δεν έχει αεροδρόμιο). Δεν θα μπορούσαμε να εκμεταλλευτούμε κάποια πράγματα για να ενισχύσουμε τον τουρισμό ή καλύτερα για να προσφέρουμε ακόμα περισσότερα στους τουρίστες που μας επισκέπτονται; Η παραλία της Valencia δεν είναι καλύτερη από της Θεσσαλονίκης, η νυχτερινή ζωή το ίδιο, το κέντρο της πόλης μου δεν είναι αποκρουστικό όχι λόγω της γραφικότητας του, αλλά λόγω της παλιάς παραλίας. Χώρος υπάρχει άπλετος και στην ανατολική και στη δυτική πλευρά της πόλης. Αν έμενες εσύ στη Γερμανία που θα πήγαινες για ένα Σαββατοκύριακο στις αρχές του Οκτώβρη, στη Σαλονίκη ή στη Valencia; Κάθε πόλη έχει τους τουρίστες που της αρμόζει.

Η Valencia είναι μία υπέροχη πόλη Αξίζει κάποιος να περάσει δυο-τρεις μέρες ή ίσως και παραπάνω. Η ζωή ήταν φτηνή, το ξενοδοχείο καινούργιο, με μεγάλα δωμάτια, στο κέντρο της πόλης και με τιμή 55 ευρώ. Στα μη τουριστικά εστιατόρια δεν πληρώναμε πάνω από 15 ευρώ το άτομο. Τα ποτά ελληνικές τιμές, αλλά οι μπύρες κόστιζαν 2 ευρώ ακόμα και στο πιο κεντρικό σημείο. Οι άνθρωποι ευγενικοί, αλλά δεν μιλάνε Αγγλικά. Γενικά ήταν καλές οι διακοπές και σίγουρα θα ξαναπάω. Αλλωστε με 60 ευρώ εισητήριο είναι να μην ξαναπάς; Το πλοίο για τα περισσότερα νησιά του Αιγαίου στοιχίζει παραπάνω.

Αυτά για το ταξίδι στην Ισπανία, τώρα σειρά έχει η Γαλλία. Σας αφήνω λοιπόν και με το καλό τα λέμε από Τρίτη ανταπόκριση από τις όχθες του Σηκουάνα.

VALENCIA...

2010-11-08T21:59:00.020Z

Στη Valencia μείναμε και τις επομένες τρεις μέρες της εκδρομής. Η πόλη είναι πανέμορφη όπως θα διπαιστώσετε από την περιγραφή και τις φωτογραφίες. Αξίζει μία επίσκεψη και θα έλεγα ότι ένα Σαββατοκύριακο είναι αρκετό. Σε 2,5 μέρες μπορεί ο επισκέπτης να περιπλανηθεί στα στενά της παλιάς πόλης, να επισκεφθεί την “Ciutat de les Arts i les Ciències” η οποία είναι το κυριότερο αξιοθέατο της πόλης και για την οποία θα ακολουθήσει ξεχωριστή ανάρτηση, να πάει στις εκκλησίες, στα μουσεία και φυσικά να γευτεί paella και να πάρει μία γεύση από την καταπληκτική νυχτερινή ζωή της πόλης.

Η Valencia είναι η Τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ισπανίας και από αυτή ξεκίνησε το γνωστό πιάτο paella, που είναι ρύζι με θαλασσινά ή κρεατικά. Φυσικά αξιζει να τα δοκιμάσετε και τα δύο, όπως και πολλά διαφορετικά tapas που σερβίρονται σε κάθε εστιατόρια και bar.

Η πόλη διασχίζονταν από τον ποταμό Turia μέχρι το 1957 που ο ποταμός πλημμύρισε και αποφασίστηκε η εκτροπή του. Η κοίτη του ποταμού (συνολικά 7km αυτής) έχει μετατραπεί σε ένα υπέροχο πάρκο μέσα στο οποίο βρίσκεται και η «Πόλη των Τεχνών και των Επιστημών». Μόνο από αυτό είναι αντιληπτό ότι οι κάτοικοι της Valencia είναι άνθρωποι χαμηλής νοημοσύνης καθότι δεν σκέφτηκαν ότι θα μπορούσαν να μπαζώσουν τον ποταμό χτίζοντας πολυκατοικίες στις οποίες κάθε φορά που θα έβρεχε οι αγανακτισμένοι κάτοικοι θα έδιναν show μπροστά στην έκπληκτη ρεπορτερ του τηλεοπτικού σταθμού. Συγκεκριμένα στις ουσιώδεις ερωτήσεις της ρεπόρτερ του στυλ «πως νοιώθετε που πλημμυρισατε» θα κατηγορούσαν το ανύπαρκτο κράτος. Ευτυχώς εμείς οι Ελληνες σε αυτά τα θέματα είμαστε αχτύπητοι.

Περιμετρικά του Turia πόλη είχε κάστρα χτισμένα από τους Αραβες κατακτητές που είχανε 12 πύλες. Οι περισσότερες διασώζονται και σήμερα. Στη φωτογραφία παρακάτω κάποιες από αυτές

Ανάμεσα στο 13ο και 15ο αιώνα χτίστηκε και ο Γοτθικού ρυθμού Καθεδρικός ναός της πόλης. Πίσω από αυτόν φαίνεται η Βασιλική της Παρθένου Μαρίας (Basílica De La Virgen De Los Desamparados) και αυτή χτισμένη την ίδια εποχή.

Από την κορυφή του καμπαναριού του Καθεδρικού ναού της πόλης, ο επισκέπτης μπορεί να έχει μία πανοραμική άποψη της πόλης

Ακόμα ένα μνημείο της πόλης είνια η La Lonja de la Seda την οποία η UNESCO έχει αναγνωρίσει ως μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Το κτίριο αυτό είναι το κέντρο εμπορίου του μεταξιού.

Μέσα στην κεντρική αίθουσα που ονομάζεται Hall of Columns (έχω και καλύτερες φωτογραφίες, αλλά είμαι και εγώ μέσα) υπάρχει μία επιγραφή περιμετρικά που λέει τα εξής

Inclita domus sum annis aedificata quindecim. Gustate et videte concives quoniam bona est negotiatio, quae non agit dolum in lingua, quae jurat proximo et non deficit, quae pecuniam non dedit ad usuram eius. Mercator sic agens divitiis redundabit, et tandem vita fructur aeterna.

Μετάφραση

“I am an illustrious house built in fifteen years. Try and See, fellow-citizens, how negotiation is such a good thing when there is no lie in the speech, when it swears to the neighbour and does not deceive him, when it does not lend money with an interest charge for its use. The merchant who acts this way will prosper galore and at the end he will enjoy the eternal life”.

Οι εμποροι που έχω πάρε δώσε εγώ, μάλλον δεν έχουν πάει στη Valencia ή δε μιλούσαν καλά Ισπανικά και δεν έκαναν τον κόπο να ρίξουν μια ματιά στη μετάφραση.

Η πόλη έχει πολλές και πανέμορφες πλατείες. Η μεγαλύτερη και μία από τις πιο ωραίες η Plaça de l'Ajuntament βρίσκεται στο κέντρο της πόλης μπροστα από το Δημαρχιακό μέγαρο που είναι ωραίο κτίριο, αλλά όχι τόσο όσο αυτό που έφτιαξε ο αξιοαγάπητος και πάνω από όλα τίμιος και δουλευταράς Δήμαρχος Παπαγεωργόπουλος.

Ο Ελ Σιντ σε άλλη πλατεία

Η Plaça de la Vergecontains βρίσκεται πίσω ακριβώς από τον Καθεδρικό και μπροστα στην Basilica of the Virgin. Το «Συντριβάνι του Turia» είναι ουσιατσικά το σημείο συνάντησης και η καρδιά της Μεσσαιωνικής γειτονιάς που ονομάζεται Carmen.

Τα μουσεία της πόλης πολλά και αρκετά ενδιαφέροντα. Ανάμεσα τους και ένα ιδιωτικό μουσείο που τα εκθέματα του ήταν στρατιωτάκια φτιαγμένα στο χέρι. Κάποια από αυτά είναι πραγματικά εντυπωσιακά.

Εκτός όμως από τα «κανονικά» μουσεία, η πόλη έχει και ένα ποδοσφαιρικό μουσείο, το γήπεδο της ομώνυμης ομάδας το Mestalla.

Επιστρέφοντας στο κέντρο περίπου στις 7μιση το απόγευμα από την “Ciutat de les Arts i les Ciències” βλέπουμε τους προβολείς του γηπέδου αναμμένους. Κατευθυνόμαστε προς τα εκεί, ρωτάμε και το ματς με αντίπαλο της Μαγιόρκα άρχιζε στις 10. Αποφασίσαμε να πάμε για μπύρες και κατόπιν να δούμε τον αγώνα. Οσο περνούσε η ώρα τα μαγαζιά τριγύρω από το γήπεδο γέμιζαν και τα ποτήρια με τη μπύρα γέμιζαν ασταμάτητα. Δεκα παρά μπήκαμε στο γήπεδο.

Η μπάντα τους Δήμου

Η είσοδος των ομάδων

Το στάδιο πανοραμικά

Το γκολ πέναλτυ της Valencia που πανηγυρίστηκε έξαλλα καθότι η ομάδα φοράει ασπρόμαυρα

Για την ιστορία η Valencia ηττήθηκε 1-2. Τελικά αλλού πήγαμε να πάρουμε το διπλό και αλλού το είδαμε.

Για το τέλος κάποιες φωτογραφίες από την παλιά κυρίως πόλης, την Carmen.

Η τελευταία ανάρτηση του ταξιδιού θα παρουσιάζει το πάρκο στην κοίτη του ποταμού Turia και την “Ciutat de les Arts i les Ciències”.

TRIP TO SPAIN: VILLAREAL & CASTELLON...

2010-11-04T18:06:00.018Z

'Η αλλιώς... ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΟΚ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Ετοιμάζομαι να παρακολουθήσω τον αγώνα του ΠΑΟΚ με τη Βιγιαρεάλ στην τηλεόραση και σκέφτομαι ότι πριν από δύο εβδομάδες τέτοια ώρα ακριβώς ήμουν μέσα στο El Madrigal. Με αφορμή το παιχνίδι του ΠΑΟΚ στην πόλη της Ισπανίας κανόνισα με φίλους μία (σχεδόν) εβδομαδιαία απόδραση στη Valencia, το Castellon de la Plana και τη Vila-real.

Τα πάντα ξεκίνησαν από αυτό το μαγικό χαρτάκι.

Από τη στιγμή που το πήραμε στα χέρια μας ο προγραμματισμός του ταξιδιού ήταν κάτι το εύκολο. Η πρώτη μέρα θα είχε διανυκτέρευση στην Valencia, την επόμενη θα υπήρχε αναχώρηση για το Castellon μία πόλη περίοπυ 10 λεπτά με το τραίνο από τη Vila-real, θα διανυκτερεύαμε εκεί και την επόμενη μέρα θα ξαναφεύγαμε για τη Valencia όπου θα περνούσαμε το υπόλοιπο των διακοπών.

Από το Gatwick ήταν εμφανές το ΠΑΟΚτσηδικο στοιχείο. Νομίζω 8 άτομα στη ίδια πτήση με εμάς που φορούσαν ήδη μπλούζες της ομάδας. Με το που φτάσαμε στη Valencia έβλεπες παντού ασπρόμαυρες μπλούζες, άκουγες τραγούδια για τον ΠΑΟΚ, συζητήσεις και προβλέψεις για τον αγώνα της επόμενης μέρας και φυσικά έβλεπες σε καθε πιθανό σημείο αυτοκόλλητα με το σήμα της ομάδας.

Φάγαμε τα tapas μας, ήπιαμε βαρέλια μπύρας, κάναμε την μπαρότσαρκα μας και γενικά η εκδρομή ξεκίνησε περίφημα.

Μετά την τακτοποίηση στο ξενοδοχείο του Castellon de la Plana ακολούθησε βόλτα στην πόλη. Πρόκειται για μία μικρή πόλη που ουσιαστικά είναι ενωμένη με τη Vila-real χωρις κανένα σημαντικό αξιοθέατο. Ομορφα σοκάκια στην παλιά πόλη, όμορφα μεσσαιωνικά κτίρια, αλλά γενικά τίποτα το ιδιαίτερο.

Εδώ ένα παράξενο πράγμα που δεν καταλάβα ούτε αν είναι μόνιμο ούτε και τι συμβολίζει

Το κτίριο του «ΟΤΕ» τους

Ο Καθεδρικός της πόλης

Διάφορα αγάλματα στο ιστορικό κέντρο της πόλης

Το Θέατρο της πόλης

Και το μουσείο Μοντέρνας Τέχνης

Πριν περάσουμε στα του γηπέδου και δύο φωτογραφίες από τα δρομάκια του ιστορικού κέντρου

Το απόγευμα όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στο El Madrigal.

Πατροπαράδοτη συνήθεια να περιμένουμε τηναποστολή του αντιπάλου για να την γιουχάρουμε. Ανεξάρτητα αν παίζουμε εντός ή εκτός έδρας. Πιστεύω ότι πρώτη φορά οι παίχτες της Villareal είδαν αντιπάλους να τους περιμένουν να βγουν από το πούλμαν για να τους βρίσουν.

Οπως θα καταλάβετε από τις φωτογραφίες οι θέσεις που μας έδωσαν ήταν πολύ ψηλά και κυριολεκτικά σε ένα κλουβί. Στο κάτω μέρος είχε αλεξίσφαιρο τζάμι και πάνω από αυτό συρματοπλέγματα σαν της φυλακής τα οποία διακρίνονται σε όλες τις φωτογραφίες.

Οι ομάδες κάνουν την εμφάνιση τους

Στιγμές παιχνιδιού

Δυστυχώς η ομάδα δεν μας έκανε το χατήρι, αλλά θα μας το κάνει σήμερα στην Τούμπα. Οπως και να έχει το ταξίδι και η εμπειρία του παιχνιδιού ήταν κάτι το εξαιρετικό. Γεροί να είμαστε και του χρόνου και δεν εννοώ του χρόνου τον Σεπτέμβριο, αλλά τον Φλεβάρη στη φάση των 32.

Για όσους διαβάσατε για επεισόδια και συλλήψεις θα ήθελα να πω το εξής. Με τους Ισπανούς πήγαμε και φύγαμε μαζί στο γήπεδο. Είμασταν ανάμεσα τους, πειραζόμασταν, πίναμε μπύρες κάναμε χαβαλέ. Δεν προκαλέσαμε καθόλου και δεν προκληθήκαμε. Ηταν ποδοσφαιρική γιορτή, όπως ακριβώς την ζω και εδώ στην Αγγλία. Τα επεισόδια ήταν μικρής έκτασης έγιναν με την αστυνομία και θα μπορούσαν να αποφευχθούν. Είμασταν πάνω από 2.000 άτομα, τραγουδούσαμε από το πρωί, εμψυχώναμε την ομάδα μας ακόμα και όταν έχανε χωρίς σταματημό. Ταξιδέψαμε χιλιάδες χιλιόμετρα από ολόκληρη την Ευρώπη (Εδιμβούργο, Αμστερνταμ, Ντυσσελντορφ, Βρυξέλλες, Λονδίνο και ακόμα και από το Ρέθυμνο). Επρεπε να είμαστε το παράδειγμα της Ευρώπης και όχι να δίνουμε το δικαίωμα στις Ισπανικές εφημερίδες να αμαυρώνουν τέτοια κερκίδα έχοντας ως κύριο άρθρο τα επεισόδια με την αστυνομία. Πρέπει πάνω από όλα εμείς οι ίδιοι να προστατεύουμε το όνομα μας και της ομάδας μας. Για να αλλάξει η ομάδα επίπεδο πρέπει να αλλάξουμε και εμείς.

Το δημοσίευμα της εφημερίδας για τον αγώνα την επόμενη μέρα.

Μετά το τέλος του αγώνα επιστρέψαμε στη βάση μας στο Castellon de la Plana, αλλά σε καμία περίπτωση στο δωμάτιο. Εκεί γυρίσαμε λίγο μετά τις 4 το πρωί απορώντας πως είναι δυνατόν μία τόσο μικρή πόλη να έχει τέτοια νυχτερινή ζωή και τόσο φιλόξενους ανθρώπους. Ακόμα και μέσα στα μπαράκια ερχονταν και μας μιλούσανε (ή καλύτερα προσπαθούσαν να μας μιλήσουνε καθότι οι περισσότεροι Ισπανοί δεν μιλάνε Αγγλικά) με τεράστια ευκολία.

Το ταξιδι θα ολοκληρωθεί σε ακόμα δύο αναρτήσεις που θα μιλάνε για την Valencia και ιδιαίτερα το απίστευτο πάρκο των Τεχνών και των Επιστημών που έφτιαξε ο Santiago Calatrava. Μία μαγεία!

ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ...ΓΡΑΜΜΑ....

2010-11-01T23:13:00.001Z

Δεν χρειάζεται να κοιτάξουμε τις δημοσκοπήσεις για να διαπιστώσουμε την απαξίωση ενός μεγάλου κομματιού του Ελληνικού λαού και ιδιαίτερα των νέων της για την Πολιτική. Αρκεί μία βόλτα στον μικρόκοσμό μας. Οι φίλοι, η ευρύτερη οικογένεια, αλλά και απλοί γνωστοί που γινόμαστε παρέες στα μπαρ, στις ταβέρνες, στις σχολές αποτελούν ένα ικανοποιητικό δείγμα. Το γιατί υπάρχει αυτή η απαξίωση για την Πολιτική και ιδιαίτερα για τους σημερινούς πολιτικούς είναι περιττό να το αναλύσω. Οι νέοι (και εννοώ την ηλικιακή ομάδα από τα 18 μέχρι τα 30) είναι ακόμα πιο λογικό να νοιώθουν μεγαλύτερη απογοήτευση, επειδή ενώ συνήθως βγαίνουν με όρεξη στην αγοράς εργασίας, βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα σωρό στρεβλώσεις, βιώνουν αναξιοκρατικές καταστάσεις, νεποτισμό και δεν τους παρέχεται σχεδόν καμία προστασία. Απολύτως αναμενόμενο λοιπόν να ρίξουν το φταίξιμο στους πολιτικούς που στην ουσία είναι και αυτοί που έχουν την τελική ευθύνη για την λειτουργία του κράτους.

Είναι κοινώς αποδεκτό ότι η αποστασιοποίηση του πληθυσμού από τα πολιτικά δρώμενα είναι κάτι βλαβερό για την ποιότητα της Δημοκρατίας σε ένα κράτος. Οσο πιο λίγοι συμμετέχουν, τόσο πιο εύκολα εξυπηρετούνται τα συμφέροντα των «προνομιούχων». Εδώ είμαι σίγουρος ότι κάποιοι από εσάς θα πείτε «είδαμε που θα έφερε και η συμμετοχή». Το να ψηφίζεις μία φορά στα τέσσερα χρόνια δεν ονομάζεται συμμετοχή. Τουλάχιστον δεν είναι αυτό που έχω εγώ στο μυαλό μου όταν αναφέρω τη λέξη «συμμετοχή». Ούτε όμως η εγγραφή σε ένα κόμμα είναι συμμετοχή στην πολιτική. Η συμμετοχή είναι συνυφασμένη με την προσπάθεια για βελτίωση της καθημερινότητας, με τον διαρκή έλεγχο αυτών που παίρνουν τις αποφάσεις και με τις δράσεις (κατά βάση εθελοντικές) στη γειτονιά, στο χώρο εργασίας, στην τοπιοκή –κατά βάση- κοινωνία.

Κανένας δεν κατάφερε να αλλάξει τα κακώς κείμενα από τον καναπέ του σαλονιού του. Η συμμετοχή είναι το πρώτο βήμα, η αρχή ενός ταξιδιού με αβέβαιο προορισμό. Το μόνο σίγουρο σε αυτό το ταξίδι είναι ότι θα βρεθούν πολλές δυσκολίες και εμπόδια στο δρόμο. Δυσκολίες που κάποιους τους κάμπτουν και τους επιστρέφουν εκεί από όπου ξεκίνησαν, στον αναπαυτικό καναπέ του σαλονιού τους. Κάποιους όμως τους πεισμώνουν ακόμα περισσότερο δίνοντας τους επιπλέον κίνητρα.

Ενας από αυτούς που αποφάσισε να ξεκινήσει ένα τέτοιο ταξίδι είναι ο blogger Ταχυδρόμος, κατά κόσμον Νίκος Νυφούδης. Ο Νίκος στα 22 του χρόνια, στις δημοτικές εκλογές του 2002 ήταν υποψήφιος δημοτικό σύμβουλος στον Δήμο Πυλαίας, στις Νομαρχιακές εκλογές του 2006 ήταν υποψήφιος Νομαρχιακός Σύμβουλος με τον συνδυασμό της Βούλας Πατουλίδου και τώρα στις Δημοτικές Εκλογές του 2010 αποφάσισε να κατέβει υποψήφιος στον νεοσύστατο Δήμο Πυλαίας-Χορτιάτη-Πανοράματος απέναντι στον μέχρι πρότινος Δήμαρχο Πανοράματος Ιγνάτιο Καϊτεζίδη που στις περασμένες εκλογές είχε λάβει 75%.

Πρόκειται για μία μάχη που όσοι γνωρίζουν ακόμα και ελάχιστα την ανθρωπογεωγραφία της περιοχής θα χαρακτήριζαν χαμένη. Τι να σου πω, μπορεί και να είναι έτσι. Εχει σημασία; Για εμένα καμία. Μάγκας δεν γίνεσαι όταν μπαίνεις μπροστά εκεί που «σε παίρνει». Στα δύσκολα φαίνονται αυτοί που δεν φοβούνται να τσαλακωθούν και ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα αξίζουν τα συγχαρητήρια και το σεβασμό μας.

Σε καιρούς δύσκολους οι νέοι πρέπει να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας και να διεκδικήσουμε αυτό που μας ανήκει. Δεν είναι απλά ότι έχουμε τη διάθεση, αλλά ΜΠΟΡΟΥΜΕ. Είναι μια μεγάλη ευκαιρία ο Νίκος να πετύχει κάτι καλό και να ανοίξει το δρόμο σε ακόμα περισσότερους στις επόμενες Δημοτικές εκλογές.

Νικόλα καλή επιτυχία!

Υ.Γ. Οι «παλιοί» αυτού του Blog ξέρουν ότι τα ίδια ακριβώς θα έγραφα και για οποιονδήποτε νέο άνθρωπο που κατεβαίνει στην πολιτική ανεξάρτητα με τον κομματικό χώρο στον οποίο πρόσκειται. Οι περισσότεροι θυμούνται ότι υπερασπιζόμουν ακόμα και τον Τσίπρα όταν πρωτοεκλέχτηκε την εποχή που πάρα πολλοί τον ειρωνευόντουσαν. Το έλεγα και θα συνεχίσω να το λέω ακόμα και όταν φτάσω σε μεγάλη ηλικία. Τα κόμματα πρέπει να ανανεώνονται συχνά. Είναι γελοίο και δεν μας τιμάει καθόλου σαν πολίτες να βλέπουμε Βουλευτές που εκλέγονται 35 χρόνια ή επικεφαλείς κομμάτων που βρίσκονται στην ίδια θέση κοντά 20 χρόνια. Υπάρχουν και άλλοι ικανοί στην κοινωνία, δεν θα καταστραφεί και ο κόσμος αν κάποιοι αρκεστούν στις 3 ή το πολύ 4 θητείες.

ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΟΛΕΙΣ

2010-10-28T00:21:00.002+01:00

Δεύτερη «Καλλικρατική» ανάρτηση που ασχολείται με τους τρεις μεγαλύτερους Δήμους της χώρας.

Ας ξεκινήσουμε με την Αθήνα. Οι κυριότεροι αντίπαλοι είναι ο πρώην Υπουργός Υγείας επί Καραμανλή και νυν Δήμαρχος της πόλης Νικήτας Κακλαμάνης και ο πρώην Συνήγορος του Πολίτη, πανεπιστημιακός Γιώργος Καμίνης. Το ΚΚΕ στηρίζει τον Νίκο Σοφιανό και ο ΣΥΡΙΖΑ την Ελένη Πορτάλιου, αλλά και οι δύο είναι σχεδόν απίθανο να εκλεγούν ή έστω να περάσουν στο δεύτερο γύρο, επομένως θα ασχοληθώ με τους δύο βασικούς υποψηφίους.

Ο Κακλαμάνης στήριξε την Ντόρα στις εσωκομματικές εκλογές, ενάντια σε κάθε πρόβλεψη καθότι ήταν από τους πιο στενούς συνεργάτες του Σαμαρά στην «Πολιτική Ανοιξη», κόμμα που άλλαξε τη σύγχρονη πολιτική ιστορία δείχνοντας ταυτόχρονα τις εκπληκτικές αρχηγικές ικανότητες του σημερινού Προέδρου της ΝΔ. Κατόπιν τούτου η σχέση τους πέρασε μία περίοδο «ψύχρας» που χειροτέρεψε όταν ο Κακλαμάνης ανακοίνωσε την υποψηφιότητα του δίχως να περιμένει το «πράσινο φως» από την Ρηγίλλης. Παρόλα αυτά η ρήξη αποφεύχθηκε και ο Κακλαμάνης έλαβε το χρίσμα και ελεύθερος πια έβαλε στο ψηφοδέλτιο του ανθρώπους με μοναδικό ενδιαφέρον να βοηθησουν την πόλη, ανθρώπους απλούς, καθημερινούς, δουλευταράδες όπως ο Ψινάκης.

Ελάχιστοι τρελοί, ανάμεσα τους και ο NdN (δες το υστερόγραφο 3 εδώ) πίστευαν ότι ο Καμίνης ήταν ο καταλληλότερος υποψήφιος για τον Δήμο της Αθήνας. Οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι η συμπαθέσταστη σε εμένα Φώφη θα κέρδιζε με άνεση, αλλά η γνώμη μου για τις δημοτικές εκλογές είναι ότι οποιοι εχουν ως σκοπό την κεντρικη πολιτική σκηνή δεν πρέπει να ανακατεύονται. Στις Δημοτικές Εκλογές πρέπει να επιλέγουμε πρόσωπα που θα αφοσιωθούν στα προβλήματα της τοπικής κοινωνίας. Ο Καμίνης, χάσει κερδίσει, είναι ένα νέο πρόσωπο, φαίνεται σοβαρός, λένε ότι έκανε καλή δουλειά ως Συνήγορος του Πολίτη, είναι χαμηλών τόνων, δεν λαικίζει (τουλάχιστον δεν τον έχω ακούσει εγώ) και γενικά φαίνεται ότι πρόκειται για έναν αξιόλογο άνθρωπο. Αν κερδίσει ίσως να βοηθήσει να καλυτερεύσει η ζωή των Αθηναίων, κάτι που όπως μου λένε οι φίλοι μου δεν έχει γίνει όσο ο Κακλαμάνης είναι Δήμαρχος. Ενα ακόμα στοιχείο που κάνει πιο ελκυστική την υποψηφιότητα του Καμίνη είναι ότι μαζί του συντάχθηκαν (και εννοώ στο ψηφοδέλτιο) κάποιοι ιδιαίτερα αξιόλογοι άνθρωποι όπως ο διεθνούς φήµης αρχιτέκτονας Αλέξανδρος Τοµπάζης, και η συγγραφέας Ρέα Γαλανάκη. Φυσικά η υποψηφιότητα του Καμίνη έχει και ένα αρνητικό για πάρα πολύ κόσμο. Στηρίζεται από το ΠΑΣΟΚ και από τη Δηµοκρατική Αριστερά. Ετσι πολλοί άνθρωποι που μπορεί να τον εκτιμάνε ή και να ήθελαν να τον ψηφίσουν, δεν θα το κάνουν για να μην κερδίσει το ΠΑΣΟΚ.

Η γνώμη μου είναι ότι ο Δήμος Αθηναίων θα πάει σε δεύτερο γύρο. Θεωρώ ότι ο Κακλαμανης θα κερδίσει με άνεση τον πρώτο γύρο και λογικά θα κερδίσει και τον δεύτερο εκτός εάν...Τι είναι αυτό το «εκτός εάν...». Ας πούμε ότι ο Κακλαμάνης κερδίζει με μεγάλο ποσοστό τον πρώτο γύρο, αλλά ο Κικίλιας στην Περιφέρεια Αττικής δεν περνάει στο δεύτερο γύρο. Τότε πιστεύω ότι κάποιοι δεξιοί δεν θα πάνε να ψηφίσουν στο δεύτερο γύρο επειδή δεν θα τους πάει η καρδιά να ψηφίσουν ούτε τον επίσημο υποψήφιο του ΠΑΣΟΚ, ούτε τον έτερο υποψήφιο που εντελώς τυχαία είναι βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και όπου σταθεί και όπου βρεθεί λέει ότι «εγώ είμαι ΠΑΣΟΚ». Από την άλλη ακόμα και οι «αντιπασόκοι» που θα πάνε για να ψηφίσουν Δημαρά, δεν θα ψηφίσουν Κακλαμάνη. Οπως και να έχει αν έπρεπε να στοιχηματίσω θα πόνταρα στον Κακλαμάνη.

Πάμε στην πόλη μου, τη Θεσσαλονίκη. Η ΝΔ κατεβάζει τον Γκιουλέκα πρώην εκφωνητή ειδήσεων του TV100 και το ΠΑΣΟΚ με την Δημοκρατική Αριστερά τον Μπουτάρη, γνωστό και ως κυρ-Γιάννη. Το ΚΚΕ κατεβάζει τον Ζαριανόπουλο, ο ΣΥΡΙΖΑ τον Μηταφίδη και ο ΛΑΟΣ τον Στεργίου, αλλά ισχύουν τα ίδια που είπα και για την Αθήνα. Και η Θεσσαλονίκη θα πάει σε δεύτερο γύρο και σε αυτόν θα είναι ο Μπουτάρης με τον Γκιουλέκα.

Αρχικά να πω ότι έτσι και δεν αλλάξει ο Δήμος χέρια και τώρα δεν θα αλλάξει για πάρα πολλά χρόνια. Επίσης μετά από αυτές τις εκλογές δεν θα δικαιούται κανένας να γκρινιάζει όσα Δημαρχιακά Μέγαρα και αν χτιστούν, όσα πεζοδρόμια και αν πάρουν οι «κολλητοί», οσα εκατομμύρια και αν κάνουν φτερά από τα ταμεία του Δήμου. Μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητας Μπουτάρη (που μόνο Πασόκος δεν είναι) θα έπρεπε να είμαστε όλοι εναντίον των μουτζαχεντίν της εκκλησίας και των Κουβελοπαπαγεωργόπουλων. Αμέτοχοι δεν μπορεί και δεν πρέπει να υπάρξουν. Κολλημένοι αντιπασόκοι υπήρχαν , υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα. Εγώ είμαι αισιόδοξος. Φίλοι και γνωστοί που μόνο πασόκους δεν τους λες, σκέφτονται σοβαρά να ψηφίσουν Μπουτάρη στο δεύτερο γύρο. Επίσης ερωτηματικό είναι τι θα κάνουν οι «Ντορικοί» της Θεσσαλονίκης. Μαθαίνω ότι αποκλείονται από παντού και δεν έχουν καμία διάθεση να παλέψουν για τον Γκιουλέκα. Ειδωμεν...

Τα πράγματα στον Πειραιά είναι υπερβολικά απλά. Πρόκειται για μία πολιτική μάχη ή καλύτερη μία κομματική μάχη του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ μιας που και οι δυο κατέβασαν προβεβλημμένα στελέχη. Το αυτοδιοικητικό ΠΑΣΟΚ με αρχηγό τον Μίχα, με την ΝΔ που έχει αρχηγό τον πρώην Πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ. Κατά τη γνώμη μου πιο «κομματική» μάχη δεν υπάρχει σε κανέναν άλλο μεγάλο δήμο. «Τσόντα» πάει να μπει ο γνωστός από το παραδικαστικό κύκλωμα και πρώην βουλευτής της ΝΔ Πέτρος Μαντούβαλος. Ο τελευταίος δείχνει να έχει μεγάλο ρεύμα αν και δεν το περίμενα. Προβλέπω ότι θα κερδίσει ο Μίχας.

Η ταπεινή μου γνώμη είναι ότι είναι μεγάλο λάθος να ψηφίζουμε με κομματικά κριτήρια στις Δημοτικές εκλογές και ιδιαίτερα στις μικρές κοινωνίες. Σημασία έχει να βγουν άνθρωποι οι οποίοι θα ασχοληθούν με την πόλη, θα προσπαθήσουν να βλετιώσουν την καθημερινότητα των πολιτών, θα ασχοληθούν με τα προβλήματα, την καλυτέρευση της ποιότητα ζωής και όχι με το να φτιάξουν κομματικό στρατό για να εκλεγούν στην Βουλή πιο εύκολα. Στην Αθήνα έρχομαι σπάνια, αλλά θεωρώ ότι το κέντρο της είναι πιο επικίνδυνο από οποιασδήποτε άλλης πόλης που έχω επισκεφτεί. Επίσης έχω διαβάσει και αρκετά κείμενα για την κατάσταση που επικρατεί. Τα περισσότερα έριχναν το φταίξιμο για την κατάντια στην κακή μεταναστευτική πολιτική, τη διεφθαρμένη αστυνομία και στον διαπλεκόμενο δήμαρχο.

Συμπερασματικά, στον Πειραιά πιστεύω ότι εύκολα ή δύσκολα θα κερδίσει ο Μίχας. Από την άλλη στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη τα φαβορί είναι ο Κακλαμάνης με τον Γκιουλέκα, αλλά θεωρώ ότι ο Μπουτάρης μπορεί να ανατρέψει το κλίμα και να κερδίσει. Τα τυχόν ειρωνικά γέλια τα προσπερνώ, εξάλλου τα είχα δεχτεί και όταν έλεγα ότι θα κερδίσει ο ΓΑΠ τον Βενιζέλο και όταν έλεγα ότι το ΠΑΣΟΚ θα κέρδιζε με διψήφιο ποσοστό στις Εκλογές του 2009. Καλύτερα όμως να γελάς την ώρα που πρέπει.

ΟΛΑ ΤΡΙΓΥΡΩ ΑΛΛΑΖΟΥΝΕ ΚΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΙΔΙΟΣ ΜΕΝΕΙ...

2010-10-25T23:47:00.002+01:00

Είχα σκοπό να γράψω δυο-τρεις «καλλικρατικές» αναρτήσεις καθώς θα πλησιάζαμε προς τις εκλογές του Νοεμβρίου, αλλά δεν μου έβγαιναν, δεν είχα όρεξη να ασχοληθώ με την αυτοδιοίκηση, αλλά και με την πολιτική γενικότερα. Ολο τις μετέθετα για το τέλος Οκτώβρη ή της αρχές Νοέμβρη, αλλά πλέον δεν υπάρχει λόγος να το καθυστερώ, την έμπνευση και μαζί την ευκαιρία να βγάλω τα απωθημένα μου, την βρήκα. Θα γράψω σίγουρα και μία ανάρτηση για τους τρεις μεγάλους Δήμους της χώρας (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πειραιά).

Εμνευση στάθηκε η δικαίωση μου σε όλα όσα έλεγα εδώ και πάνω από 17 χρόνια για κάποιον που θα έπρεπε να έχει τη φωτογραφία του δίπλα στη λέξη «προδότης». Υπερβολλές θα πει κάποιος, επαγγελματίας μπασκετμπολίστας ήταν μπορούσα να πάει όπου ήθελε. Ομως πρέπει να κρίνουμε τα πράγματα τον καιρό που γίνονται. Το 1993 οι μεταγραφές στον αθλητισμό δεν γίνονταν όπως γίνονται σήμερα. Τα χρήματα δεν ήταν τόσο πολλά και δεν υπήρχε η βρωμιά που υπάρχει σήμερα. Η δική μου γενιά μεγάλωσε με μία πορτοκαλί μπάλα στο χέρι. Ο Αρης κέρδιζε τα πρωταθλήματα επειδή ήταν καλύτερος από τον ΠΑΟΚ και όχι επειδή τον βοηθούσε η διαιτησία. Ο Γκάλης, ο Γιαννάκης, ο Φιλίππου ήταν παιχταράδες και αποτελούσαν τη σημαία των Αρειανών. Ο Φάνης ήταν η σημαία του Πανιωνίου, ο Γκέκος της ΑΕΚ, ο Ανδρίτσος του ΠΑΟ και ο Καμπούρης με τον Ελληνιάδη του Ολυμπιακού και εμείς είχαμε τον προδότη. Αυτοί οι παίχτες ή τουλάχιστον η πλειοψηφία αυτών δεν ήταν αυτό που λέμε στυγνοί «επαγγελματίες», ήταν το πρότυπο για χιλιάδες παιδιά. Μεταγραφές δεν είχαμε δει μέχρι να μπουν οι Γιαννακόπουλοι και ο Κόκκαλης στο μπάσκετ. Ετσι εμείς μεγαλώσαμε με τις αφίσες όλων αυτών στο σπίτι μας. Θυμάμαι, μετά το λάθος του στη Νάντ που στοίχισε το δεύτερο συνεχόμενο Ευρωπαικό τον υποδεχτήκαμε στο αεροδρόμιο σαν ήρωα. Ολος ο κόσμος είχε πάει για να τον κάνει να αισθανθεί καλύτερα. Με αγκαλιές, φιλιά σαν να είχε κερδίσει, αλλά και πολλά δάκρυα στα μάτια. Τόσο στα δικά μας όσο και στα δικά του. Ηταν ο αρχηγός μας, ο ηγέτης μας. Ενα χρόνο αργότερα προδίδει την αγάπη χιλιάδων παιδιών που κοιμόνταν με τη φωτογραφία του στον τοίχο του δωματίου τους. Για πόσα; Για μερικά εκατομμύρια παραπάνω. Πάντα είχα την απορία αν κάποιοι πιστεύουν αν θα τα πάρουν μαζί τους, αλλά μάλλον η απορία δεν θα λυθεί ποτέ.

Η Θεσσαλονίκη τον είχε αγκαλιάσει. Οι πολιτικές του φιλοδοξίες ήταν γνωστές. Οταν κατέβηκε υποψήφιος Δημοτικό Σύμβουλος με τον Φατούρο βγήκε πρώτος σε σταυρούς. Οι μεγάλοι λέγανε μεταξύ σοβαρού και αστείου ότι όταν σταματήσει από τον ΠΑΟΚ θα τον κάνουμε Πρωθυπουργό. Οι άνθρωποι αλλάζουν και όπως άλλαξε αυτός αλλάξαμε και εμείς. Ολη εκείνη η αγάπη έγινε μίσος. Θυμάμαι την ημέρα που ήρθε ως αντίπαλος. Εμείς να βρίζουμε και από μέσα μας να κλαίμε (εξάλλου δεν είχαν περάσει παρά λίγοι μήνες που οι αφίσες κατέβηκαν, οι φωτογραφίες κάηκαν και η μπάλα με την υπογραφή του πήγε στα σκουπίδια) και ο Μ. Αλέξανδρος πάνω σε ένα πανώ να λέει δακρυσμένος «Προδότη, Πουλημένε, Ντροπή σου».

Η πόλη του Πειραιά τον δέχτηκε με ανοιχτές αγκαλιές και σε αυτό έπαιξε τεράστιο ρόλο τα χρήματα και η δύναμη του «θείου» Σωκράτη. Οι πολιτικές φιλοδοξίες πήραν σάρκα και οστά και το ΠΑΣΟΚ του έδωσε αυτή τη δυνατότητα. Ο Πειραιάς άλλαξε χέρια στις εκλογές του 2006 και ο προδότης έγινε Δήμαρχος. Οι φιλοδοξίες του όμως δεν σταματούσαν εδώ, από κουτσομπολιά μάθαινα ότι ήθελε να φτάσει πολύ παραπάνω και είμαι σίγουρος ότι θα φτάσει. Εξάλλου στο Ελλαδιστάν κάποιοι σαν κι αυτόν είναι οι πρώτοι που προοδεύουν.

Η προδοσία όμως δεν είναι μία συνήθεια που κόβεται. Δεν ξέρω τι έγινε και το ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να μην τον στηρίξει για Δήμαρχο. Αντί αντρίκια να αποχωρήσει ή να κατέβει ανεξάρτητος για να μετρήσει τις δυνάμεις του, πιέζει για να μπει Αντινομάρχης. Ο Μίχας τον κόβει από παντού. Μόνο γι αυτό του αξίζει μία θέση στον Παράδεισο ακόμα και αν είναι ο πιο ανήθικος άνθρωπος στον κόσμο (δεν έχω ιδέα τι άνθρωπος είναι ούτε και παρακολουθώ την πολιτική του σταδιοδρομία). Ο προδότης όπου σταθεί κι όπου βρεθεί βρίζει τον Μίχα θεωρώντας τον υπεύθυνο για το «κόψιμο» του. Προσοχή τον Μίχα, όχι τον Σγουρό. Οι προδότες όμως έχουν Θεό τους το προσωπικό συμφέρον. Ετσι πριν λίγες μέρες ανακοίνωσε οτι στηρίζει τον Δημαρά. Ο Δημαράς κατεβαίνει όχι απέναντι στον Μίχα, αλλά απέναντι στον Σγουρό. Υποκλίνομαι μπροστά στη «λογική» της αποθέωσης του συμφέροντος. «Αν είμαι σε καρέκλα είμαι με τον Σγουρό, αν δεν είμαι πάω στον αντίπαλο». Κάποιους ίσως τους παραξενεύσε αυτη η κίνηση. Εμάς όχι. Εμείς τα ζήσαμε και πριν από 17 χρόνια. Μια φορά προδότης, πάντοτε προδότης.

Το έχω γράψει πολλές φορές και δεν πειράζει να το γράψω ακόμα μία. Η ενασχόληση με την πολιτική πηγάζει είτε από το συμφέρον είτε από το συναίσθημα. Εγώ προσωπικά συμφέρον δεν είχα και δεν έχω κανένα. Στην Αγγλία δουλεύω, εκεί ζω, εκεί πληρώνω φόρους, τα Αγγλικά νοσοκομεία χρησιμοποιώ όταν σπάω το χέρι μου. Αν βγει ο Μίχας, ο Σγουρός, ο Μπουτάρης ή ο Μπακογιάννης στο Μεσολόγγι η δική μου η ζωή δεν θα αλλάξει άμεσα. Ακόμα και αν χάσει ο Παπανδρέου και εκλεγεί ο Σαμαράς το ίδιο συμβαίνει. Νοιάζομαι για τη χώρα μου, έχω άποψη, παρακολουθώ τα δρώμενα αλλά ως εκεί. Η δική μου η ζωή δεν εξαρτάται ούτε στο ελάχιστον από το ποιος είναι στην κυβέρνηση, ποιος κερδίζει και ποιος χάνει. Εμένα δεν με «τάισαν» ποτέ αυτοί και δεν έχω σε κανέναν καμία υποχρέωση. Εγώ, ως ΝdΝ στην πολιτική κινούμαι κι από το συναίσθημα. Δεν είναι δυνατό να ξεπεράσω τα προσωπικά μου συναισθήματα. Εξάλλου αυτό το πρόβλημα έχω και σε όλες τις εκφάνσεις τις κοινωνικής μου δραστηριότητας, είτε μιλάμε για φίλους, είτε για σχέσεις, είτε για δουλειά. Εγώ ξέρω ότι αν διαφωνείς σε σημαντικά θέματα παίρνεις το καπελάκι σου και φεύγεις. Φεύγεις και πας σπίτι σου, όχι στον αντίπαλο. Στον αντίπαλο πάνε οι «μεταγγραφές», αυτοί που έχουν κάποιο λόγο. Αυτοί που πήραν το κατιτίς τους, αλλά δεν τους έφτασε και θέλουν ακόμα περισσότερα. Εγώ δεν πήρα και δεν θα πάρω ποτέ. Οταν θα έρθει η ώρα και θα κρίνω ότι πρέπει να σταματήσω να ασχολούμαι, θα βρω άλλο hobby. Μπορεί ακόμα και να σταματήσω να ψηφίζω ή και να σταματήσω να διαβάζω πολιτικές εφημερίδες. Δεν ξέρω τι θα γίνει. Οσο όμως ασχολούμαι και όσο γράφω και σε αυτό το blog θα (υπο)κινούμαι από το συναίσθημα. Ετσι χάρηκα πολύ τον αποκλεισμό του προδότη και θεωρώ ότι πρέπει να διαγραφεί άμεσα από το ΠΑΣΟΚ. Ακόμα και αν αυτό στοιχίσει την νίκη στην περιφέρεια δεν έχει καμία σημασία. Για εμένα και μόνο που κάποιοι σαν κι αυτόν είναι εκτός, αρκεί. Είναι η δικαίωση για όλα όσα λέω εδώ και 17 χρόνια. Μια φορά προδότης, πάντοτε προδότης.

Υ.Γ. Το ταξίδι στην Ισπανία ήταν υπέροχο. Εντάξει μας τα χάλασε το αποτέλεσμα του αγώνα, αλλά γενικά όσοι πήγανε περάσανε υπέροχα. Επαγγελματικές υποχρεώσεις όμως θα με κάνουν να καθυστερήσω την παρουσίαση της Βαλένθια, της Καστελόν, της Βιγιαρεάλ και πολλών ακόμα ενδιαφερουσων τοποθεσιών. Ισως από εβδομάδα...

ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ

2010-10-16T13:29:00.004+01:00

Πριν από μερικές εβδομάδες η Θεία Σοφία ξεκίνησε μία πολύ αξιόλογη προσπάθεια γράφοντας δύο κείμενα για τη δουλειά και για τα έξοδα στην Αγγλία. Ουσιαστικά είναι δύο κείμενα που δίνουν πληροφορίες σε όλους όσους σκέφτονται την μετακόμιση τους στην Γηραιά Αλβιώνα για να δουλέψουν. Αφορμή γι αυτά, στάθηκε μία έρευνα στο ΒΗΜΑ που έδειχνε ότι επτά στους δέκα Ελληνες οι οποίοι είτε έχουν ολοκληρώσει, είτε ολοκληρώνουν τις σπουδές τους, θα εγκατέλειπαν ευχαρίστως την Ελλάδα για μια δουλειά στο εξωτερικό, ενώ οι μισοί από αυτούς έχουν ήδη προβεί και στις σχετικές ενέργειες.

Σκέφτηκα λοιπόν να γράψω κι εγώ ένα κείμενο που να δίνει πληροφορίες σε παιδιά που βρίσκονται είτε στο τελευταίο χρόνο των σπουδών τους είτε σε προπτυχιακό, είτε σε μεταπτυχιακό επίπεδο και επιζητάνε να αρχίσουν την επαγγελματική τους σταδιοδρομία στην Μ. Βρετανία χωρίς να έχουν εργασιακή εμπειρία. Ηδη έχω λάβει αρκετά email από πολύ κόσμο που ρωτάει πληροφορίες για δουλειά και (κυρίως) σπουδές και σκέφτηκα ότι καλό είναι να υπάρχει ένα γενικό κείμενο στο blog που ίσως κάποιοι το βρουν χρήσιμο. Πάντως να διευκρινήσω ότι το κείμενο γράφτηκε σύμφωνα με τις δικές μου εμπειρίες αλλά και αυτές που μου έχουν διηγηθεί κάποιοι φίλοι, επομένως οπωσδήποτε υπάρχουν πράγματα που δεν καλύπτονται. Οποιος έχει να κάνει σχόλια με διαφορετικές εμπειρίες/παρατηρήσεις θα προσπαθήσω να τις προσθέσω με update στο κείμενο.

ΜΟΝΟ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΤΥΧΙΟ

Γενικά είναι σπάνιο να προσλάβει μία εταιρία κάποιον που δεν έχει περάσει από το Αγγλοσαξωνικό σύστημα εκπαίδευσης για τουλάχιστον ένα χρόνο. Οι κύριοι λόγοι είναι δύο. Πρώτον το Αγγλοσαξωνικό σύστημα εκπαίσευσης και ιδιαίτερα σε μεταπτυχιακό επίπεδο είναι δομημένο με τον ίδιο τρόπο που δουλεύει μία εταιρία. Με αυτό θέλω να πω ότι επικεντρώνεται στο τι παράγει η ομάδα και πως τα άτομα θα μπορέσουν να συνυπάρξουν αρμονικά, να επικοινωνήσουν, να συνεργαστούν, να δεχτούν και να αποδεχτούν καθοδήγηση (management) και τέλος να πετύχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Οι ομαδικές εργασίες είναι πολύ περισσότερες από τις ατομικές (προσωπικά η μοναδική εργασία που δούλεψα μόνος μου ήταν η διπλωματική μου). Δεύτερον όταν αποφοιτεί κάποιος από ένα Αγγλικό πανεπιστήμιο τα Αγγλικά του είναι σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο και σίγουρα σε καλύτερο από αυτό που ήτανε όταν πρωτοπάτησε το πόδι του στο Νησί. Υπάρχουν και δευτερεύοντες λόγοι, ο σημαντικότερος εκ των οποίων είναι ότι πολλές αταιρίες έχουν σχέσεις με τα πανεπιστήμια και ως εκ τούτου, γνωρίζουν τα προγράμματα σπουδών, την έρευνα και γενικότερα τη δουλειά που γίνεται.

Παρόλα αυτά υπήρχαν και παιδιά που βρήκαν δουλειά μόνο με ένα Ελληνικό πτυχίο αλλά σε θέση που ζητούσε εργασιακή εμπειρία, και όχι σε Graduate Scheme. Εγώ τουλάχιστον δεν ξέρω κανέναν.

GRADUATE SCHEME

Ας αρχίσουμε από τα βασικά. Τι είναι το Graduate Scheme; Ετσι λέγονται τα προγράμματα των αποφοίτων των εταιριών. Οι περισσότερες εταιρίες μεσσαίου ή μεγάλου μεγέθους προσλαμβάνουν κάθε χρόνο (και κατά 95% το μήνα Σεπτέμβριο) έναν αριθμό αποφοίτων Πανεπιστημίων. Αυτό το σύστημα ουσιαστικά εκπαιδεύει για 2 με 3 χρόνια τον εργαζόμενο με σκοπό να μείνει στην εταιρία και να ανέβει στην ιεραρχία, γιατί οι μεγάλες εταιρείες θέλουν να μπορούν να ανεβάζουν εκ των έσω, ανθρώπους που έχουν εκπαιδευτεί από την ίδια την εταιρεία. Η διαδικασία προσλήψεων διαφέρει από εταιρία σε εταιρία. Οι μεγάλες εταιρίες έχουν συνήθως πέντε στάδια: την online αίτηση, τα online numerical and verbal tests, την τηλεφωνική συνέντευξη, το assessment centre, και την τελική συνέντευξη. Για το τι είναι το καθένα από αυτά θα τα πούμε στη συνέχεια.

Οι μικρότερες εταιρίες ζητάνε συνήθως ένα CV και ένα Cover Letter. Τα τελευταία δύο χρόνια αυτή την πρακτική την ακολούθησαν και πολλές ακόμα εταιρίες που δεν ήθελαν να ξοδέψουν πολλά χρήματα για τους λιγοστούς graduates που θα προσλάμβαναν λόγω της οικονομικής κρίσης.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει κάποιος που βρίσκεται στο τελευταίο έτος των σπουδών του (είτε προπτυχιακές είτε μεταπτυχιακές) είναι να επισκεφτεί το Career Office του πανεπιστημίου, να φτιάξει το βιογραφικό και να ετοιμάσει και ένα γενικό Cover Letter, να εγγραφει στην mailing list για να του έρχονται οι αγγελίες για δουλειά και φυσικά να παρακολουθήσει όσα περισσότερα Career Fairs μπορεί. Από αυτά θα δειλάξει τις εταιρίες που θέλει για να στείλε τις αιτήσεις του. Σχετικά με το πότε μπορεί να κάνει κάποιος αίτηση σε μία εταιρία θα τα πούμε παρακάτω.

CV & COVER LETTER

Οι μικρόμεσσαίες εταιρίες ζητάνε από τους graduates να στείλουν απλά ένα CV και ένα Cover Letter. Προσοχή, αν η εταιρία δεν έχει ήδη μία φορμα μέσα στο site της και ζητάει να το κάνετε upload τότε φροντίστε το αρχειο να είναι σε μορφή .pdf και όχι σε word.

Κάντε μια έρευνα στο google σχετικά με την δομή που πρέπει να έχει ένα CV και ένα Cover Letter για την θέση που θέλετε να στείλετε. Για παράδειγμα τα CV των μηχανικών είναι πολύ διαφορετικά από αυτά των Bankers που με τη σειρά τους είναι αρκετά διαφορετικά από αυτά των γιατρών ή των δικηγόρων. Το Γραφείο Διασύνδεσης του Πανεπιστημίου θα σας παρέχει πολύτιμες συμβουλές, θα σας δώσει να μελετήσετε βιβλία και ιστοσελίδες και τέλος θα διορθώσει το βιογραφικό σας και το Cover Letter.

To CV μένει σχεδόν πάντα το ίδιο ή έστω έχει ελάχιστες αλλαγές. Το Cover Letter ουσιαστικά προσαρμόζεται στην εταιρία που κάνετε αίτηση. Πρώτα πρώτα αναφέρεται σε συγκεκριμένη θέση και κατά δεύτερον πρέπει να εξηγήσετε μέσα για ποιο λόγο κάνετε αίτηση στην εταιρία και τι σας κίνησε το ενδιαφέρον για να δουλέψετε εκεί.

CAREER FAIRS

Κάθε πανεπιστήμιο διοργανώνει events στα οποία έρχονται εταιρίες για να γνωριστούν με τους φοιτητές. Αυτά γίνονται στο χώρο του πανεπιστημίου και είναι κάτι σαν μία έκθεση. Κάθε εταιρία έχει ένα stand το οποίο πλαισιώνουν μερικοί εργαζόμενοι της, συνήθως ένας manager, ένας από το τμήμα ανθρώπινου δυναμικού (HR) και δυο-τρεις υπάλληλοι διαφόρων ειδικοτήτων. Οι εταιρίες φέρνουν συνήθως «δώρα» για τους φοιτητες όπως μπρελόκ, ποτήρια, καπέλα, μπλουζάκια κτλ με το σήμα της εταιρίας και φυσικά τους δίνουν και φυλλάδια με το τι ακριβώς κάνει η εταιρία, πληροφορίες για το graduate scheme κτλ. Οι φοιτητές έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν την εταιρία και να λάβουν πληροφορίες που θα τους είναι ιδιαίτερα χρήσιμες όταν θα κάνουν αίτηση. Ας σημειωθεί ότι σε αυτά τα events ενδεχεται κάποιοι να κοιτάνε βιογραφικά και να κάνουν παρατηρήσεις, αλλά πολύ σπάνια μπορεί κάποιος να το δώσει επίσημα στον υπέυθυνο του HR.

Εκτός από τα career fairs που διοργανώνει το πανεπιστήμιο και στα οποία συμμετέχουν πολλές εταιρίες, υπάρχουν και παρουσιάσεις εταιριών που γίνονται σε ξεχωριστές μέρες και ώρες. Συνήθως πρόκειται για πολύ μεγάλες και πολύ γνωστές εταιρίες οι οποίες γνωρίζουν ότι θα τραβήξουν τα βλέμματα εκατοντάδων φοιτητών και έτσι κλείνουν ένα χώρο στον οποίο γίνεται μια παρουσίαση και κατόπιν οι φοιτητές κάνουν τις ερωτήσεις τους. Πρέπει να σημειωθεί ότι τέτοιες παρουσιάσεις διοργανώνουν πολύ λίγες εταιρίες και σε επιλεγμένα πανεπιστημια.

Υπάρχει και ακόμα ένας τύπος career fair. Μία φορά το χρόνο στο Λονδίνο και μία στο Birmingham λαμβάνει χώρα ένα τεραστιο career fair στο οποίο συμμετέχουν εταιρίες από όλη τη Μ. Βρεταννία και συνήθως διαρκεί για 2 μέρες. Περίσσοτερες πληροφορίες για το Career Fair στο National Exhibition Centre στο Birmingham μπορείτε να βρείτε εδώ και για το αντίστοιχο του Λονδίνου εδώ.

Οποιος θέλει αν βρει δουλειά είναι αναγκαίο να δίνει το παρόν σε τέτοιες εκδηλώσεις όχι μόνο για να γνωρίζει εταιρίες, αλλά γιατί οι πληροφορίες που παίρνεις μιλώντας με εργαζόμενους της εταιρίες σου δίνουν τη δυνατότητα να βάλεις κάποια στοιχεία στην αίτηση σου που σου δίνουν σημαντικό πλεονέκτημα.

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΑΙΤΗΣΕΩΝ

Κάθε εταιρία έχει διαφορετική καταληκτική ημερομηνία που δέχεται αιτήσεις για το graduate scheme του επόμενου Σεπτεμβρίου. Ακόμα όμως και στην ίδια εταιρία ενδέχεται να υπάρχουν διαφορετικές καταληκτικές ημερομηνίες για διαφορετικές θέσεις. Για παράδειγμα φέτος η BP δέχεται αιτήσεις για Trading roles μέχρι τις 15 Νοεμβρίου και για όλους τους υπόλοιπους Graduate roles μέχρι τις 17 Δεκεμβρίου, από την άλλη οι περισσότερες οι investment banks δέχονται μέχρι την δεύτερη εβδομάδα του Νοεμβρίου. Γενικά όσο πιο οι μεγάλες εταιρίες κλείνουν την διαδικασία αιτήσεων νωρίς γιατί χρειάζονται αρκετό χρόνο για να διαλέξουν υποψηφίους. Γι αυτό ακριβώς το λόγο έχει τεράστια σημασία να προγραμματίσεις το χρόνο σου έτσι ώστε ταυτοχρονα με το διάβασμα να έχεις χρόνο και για εύρεση εργασίας. Ενας γενικός κανόνας είναι ότι οι καλές εταιρίες που δίνουν και σχετικά καλούς μισθούς κλείνουν τις αιτήσεις τους το αργότερο 28 Φλεβάρη ώστε μέσα στον Απρίλιο-Μάιο να έχουν στείλει τα offers. Οποιος ψάξει για δουλειά το καλοκαίρι για να αρχίσει το Σεπτέμβριο έχει μεγάλη πιθανότητα να καταλήξει σε ένα χωριό της Ουαλίας χαζεύοντας τις αγελάδες και τα κατσίκια στον λιγοστό ελεύθερο χρόνο του.

Παρατήρηση. Το γεγονός ότι ακόμα σπουδάζετε αποτελεί πλεονέκτημα για να προσληφθείτε. Γι αυτό εκεί που γράφετε το μεταπτυχιακό στο βιογραφικό σας μπαίνει η λέξη “pending” υποδηλώνοντας ότι η διαδιακασία για την απόκτηση του έχει αρχίσει. Αυτοί που δεν βρίσκουν δουλειά κατά τη διάρκεια των σπουδών έχουν μεν το πλεονέκτημα του χρόνου, αλλά στην ουσία χάνουν έναν παραγωγικό χρόνο καθότι πρέπει θα αρχίσουν να εργάζονται από τον επόμενο Σεπτέμβριο μετά την αποφοίτηση τους.

JOB APPLICATIONS

Online Application

Οι αιτήσεις βρίσκονται στο site της εταιρίας και συγκεκριμένα για τα graduate scheme έχει πάντοτε ξεχωριστό link. Στις περισσότερες εταιρίες πατάς εκεί που λέει “CAREERS” και κατόπιν κατευθύνεσαι εκεί που λέει “graduate scheme” ή “inexperienced hire” ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Μετά θα χρειαστεί να εγγραφείς στη σελίδα. Κοινώς να θέσεις ένα username και password και υπάρχει σοβαρός λόγος γι αυτό. Η αίτηση για δουλειά χρειάζεται πολύ χρόνο. Κάποιες από αυτές χρειάζονται πάνω από τρεις ώρες. Επομένως είναι λογικό να μπορείς να αποθηκεύεις ότι έχεις κάνει εώς εκείνη τη στιγμή και να επιστρέφεις όταν έχεις περισσότερο χρόνο. Το πιο σημαντικό είναι πριν την αρχίσεις την αίτηση να ξεψαχνίσεις το site της εταιρίας. Να διαβάσεις κυριολεκτικά τα πάντα, ακόμα και αν πρόκειται για εταιρίες που νομίζεις ότι τις ξέρεις. Μία πετρελαική εκτός από τις πετρελαιοπηγές και τα βενζινάδικα, έχει και τμήμα διαχείρισης κεφαλαίων που επενδύει κομμάτι των χρημάτων της εταιρίας. Εκδίδει ομόλογα και κάνει trading όπως ακριβώς και μία επενδυτική τράπεζα. Σε αυτό το κομμάτι της δουλεύουν άτομα που δούλευαν σε hedge funds παράγοντας μαθηματικά μοντέλα. Ψάξε καλά, μόνο κερδισμένος μπορεί να βγεις.

Η αίτηση έχει συνήθως 7-8 τμήματα. Αρχίζεις με τα προσωπικά στοιχεία (όνομα, επώνυμο κτλ) συνεχίζεις με τα ακαδημαικά προσόντα, εργασιακή εμπειρία και διάφορα τέτοια και κάποια στιγμή φτάνεις στο κομμάτι με τις ερωτήσεις ανάπτυξης. Αυτό είναι το πιο περίπλοκο και ουσιαστικά είναι και αυτό που σου τρώει χρόνο και χρειάζεται την μεγαλύτερη προσοχή και προσπάθεια. Πριν από αυτό χρειάζεται μία διευκρίνηση. Στο σημείο που πρέπει να γράψεις την εργασιακή σου εμπειρία πρέπει να βάλεις ότι δουλειά έχεις κάνει ανεξάρτητα αν σπούδασες μηχανικός και ψάχνεις δουλειά ως broker σε μία τράπεζα. Οπως πολύ σωστά έγραψε η Θεία Σοφία εδώ, «στη Βρετανία τους είναι πολύ δύσκολο να καταλάβουν πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να είναι άνω των 25 και να έχει μηδέν εργασιακή εμπειρία. Εφόσον εδώ το Πανεπιστήμιο είναι 3 χρόνια απορούν τί κάνεις τόσο καιρό. Ακόμα κι αν πήρες 100 πτυχία δεν καταλαβαίνουν πώς δεν τα κατάφερες να δουλέψεις έστω μια εποχιακή δουλειά στις διακοπές σου. Οταν ένα βιογραφικό έρχεται με μηδέν εμπειρία υποθέτουν ότι ο υποψήφιος έχει βασικά μειονεκτήματα γιατί δεν ξέρει απλά πράγματα όπως: πώς συμπεριφερόμαστε σε ένα γραφείο, πώς μιλάμε στους συναδέλφους, τί σημαίνει έρχομαι στην ώρα μου, τί σημαίνει ξέρω να δουλεύω σε ομάδα, πώς δέχομαι management από άλλους ανθρώπους κλπ. Συμπέρασμα: ό,τι μικρή εμπειρία έχεις βάλτην».

Οι ερωτήσεις ανάπτυξης που υπάρχουν στις αιτήσεις είναι συνήθως 3 με 6. Παραδείγματα ερωτήσεων είναι «Γιατί έκανες αίτηση στην εταιρία και τι πιστεύεις ότι θα προσφέρει κάποιος με τα δικά σου προσόντα», «πες μας μια φορά που δούλεψες με μία ομάδα και τι δυσκολίες αντιμετωπίσες», «περιέγραψε μια φορά που απέτυχες και τι έκανες μετά» κτλ. Τις απαντήσεις που δίνεις θα τις κρατάς για μελλοντική χρήση και φυσικά όσο βελτιώνονται τα Αγγλικά σου θα τις αλλάζεις και θα τις βελτιώνεις. Δεν χρειάζεται να είσαι 100% ειλικρινής στις απαντήσεις σου, αλλά φρόντισε οι ιστορίες που γράφεις να είναι καθημερινές και απόλυτα πιστευτές χωρίς την παραμικρή υπερβολλή.

Online Verbal and Numerical Tests

Αν η αίτηση σου κάνει καλή εντύπωση θα ειδοποιηθείς από την εταιρία ότι θα περάσεις από κάποια online tests. Θα σου στείλουν ένα ονομα χρήστη και έναν κωδικό καθώς και το link μίας ιστοσελίδας που θα σε οδηγήσει στα online tests. Από την στιγμή που θα αρχίσεις το test έχεις συγκεκριμένο χρόνο να το τελειώσεις και δεν μπορείς να το επαναλάβεις. Αυτό σημαίνει ότι όταν αποφασίσεις να τα κάνεις, κλείσε κινητά, χαμήλωσε τον ήχο του σταθερού, φρόντισε να μην σε ενοχλησει κανένας στο skype, msn κτλ. Τα numerical tests είναι στην ουσία τεστάκια πρακτικής αριθμητικής, στατιστικης επεξεργασίας καθώς και τα γνωστά IQ tests. Συνήθως είναι 30 ερωτήσεις σε 30 λεπτά ή 20 ερωτήσεις σε 20 λεπτά. Οσο πιο «μέσα» στο τεστ πηγαίνεις τόσο πιο δύσκολες είναι οι ερωτήσεις και τόσο πιο κουρασμένος και αγχωμένος είσαι. Τα verbal tests είναι τεστάκια κατανόησης κειμένου. Συνήθως 5-6 κειμενάκια μερικών γραμμών και από κάτω 5-6 ερωτήσεις που αφορούν το κάθε κείμενο.

Η δυσκολία αυτών των tests ποικίλλει. Υπάρχουν βιβλία στην βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου και άπειρα τεστ online. Πρέπει να προπονηθείς αρκετά. Ακόμα και αν τα πας περίφημα στα αρχικά μην σταματήσεις να προπονήσε νομίζοντας ότι είναι εύκολα. Την ώρα που θα χρειαστεί μετράει η προσήλωση και η εμπειρία στο ίδιο ποσοστό που μετράει και η ευφυία. Πραγματικά αυτά τα tests έχουν μεγάλη σημασία και πρέπει να τα πας καλά. Για να τα βάζουν το κάνουν για κάποιον λόγο, μην παρασύρεσαι λοιπόν από 2-3 καλά αποτελέσματα που έχεις και συνέχισε να διαβάζεις και να εξασκήσε.

Μερικά παραδείγματα μπορείς να βρεις εδώ, εδώ και εδώ.

Phone Interview

Η τηλεφωνική συνέντευξη είναι το επόμενο στάδιο. Αν περάσεις επιτυχημένα τα tests θα λάβεις ένα συγχαρητήριο email που θα σε προσκαλεί σε τηλεφωνική συνέντευξη. Θα υπάρχουν στο email διαθέσιμες μέρες και ώρες, απαντάς το email και απλά περιμένεις τηλέφωνο. Και πάλι φρόντισε η ώρα που θα διαλέξεις να είναι τέτοια που δεν θα εισαι στο λεωφορείο, στο μετρό, στο πάρκο ή σε καμία pub. Φρόντισε να έχει καλό σήμα το κινητό και να είναι φορτισμένο και τέλος διάβασε πολύ καλά για την εταιρία. Επίσης μελέτησε την αίτηση που είχες στείλει και ιδιαίτερα τις ερωτήσεις ανάπτυξης.

Η τηλεφωνική συνέντευξη διαρκεί από 20 λεπτά εώς μισή ώρα. Οι ερωτήσεις είναι παρόμοιες με τις ερωτήσεις ανάπτυξης που είχε στην αίτηση. «Γιατί έκανες αίτηση», «που βλέπεις τον εαυτό σου σε 5 χρόνια» κτλ. Να είσαι ευγενικός/ή, να μιλάς αργά και καθαρά και αν κάνεις και κάποια λίγα λαθάκια γραμματικά ή συντακτικά μην αγχωθείς. Ολοι τα κάναμε και τα κάνουμε ακόμα.

Assessment Centre & Final Interview

Αν περάσεις και την τηλεφωνική συνέντευξη θα κληθείς στο assessment centre συνήθως μαζί με άλλους 9 τυχερούς. Εχω συναντήσει 3ήμερα, 2ημερα αλλά πλέον και λόγω κρίσης τα περισσότερα διαρκούν μία μέρα. Σε αυτά συνήθως η μέρα ξεκινάει με ένα presentation της εταιρίας, κάποιες βόλτες στο κτίριο για να πάρει ο υποψήφιος γεύση από το τι γίνεται, αλλά και να γνωρίσει κάποιους managers αλλά και graduates περασμένων ετών και κατόπιν περνάμε στο κυρίως πιάτο. Team work exercises, ξανά numerical and verbal tests, ξανά ομαδικές εργασίες, ατομικές παρουσιάσεις, IQ tests και ότι άλλο μπορεί να βάλει ο νου σας με τα απαραίτητα διαλλείμματα για φαγητό και καφέ. Το τέλος της ημέρας συνήθως κλείνει με δύο συνεντεύξεις. Μία διενεργείται από το τμήμα ανθρώπινου δυναμικού και ουσιαστικά εξετάζει τον χαρακτήρα του υποψηφίου και αν ταιριάζει στην κουλτούρα της εταιρίας. Η δεύτερη συνέντευξη είναι τεχνική και συνήθως γίνεται από κάποιους managers των τμημάτων ή κάποιους επικεφαλείς (project leads) αν μιλάμε για project.

Οταν σε καλέσουν στο assessment centre και λίγο πριν σκεφτείς τι γαμάτος που είσαι, σκέψου ότι και οι άλλοι 9 πέρασαν με επιτυχία τα προηγούμενα στάδια. Μην πάρει το μυαλό σου αέρα και μην πας με άνεση και τουπέ. Διάβασε πάρα πολύ για την εταιρία και τους ανταγωνιστές της, για το τι κάνει, που έχει γραφεία, ποιες ήταν οι μεγαλύτερες επιτυχίες και οι μεγαλύτερες αποτυχίες. Απάντησε μόνο σε όσα σε ρωτάνε και μην κάνεις επίδειξη γνωσεων ακόμα και αν γνωρίζεις παραπάνω. Ούτε τα Αγγλικά σου είναι τρομερά, ούτε και οι τεχνικές σου γνώσεις καλύτερες από κάποιου με 25 χρόνια εμπειρία. Πήγαινε καλοντυμένος, ήρεμος, με θάρρος, σισιοδοξία και αυτοπεποίθηση. Και όλα αυτά προυποθέτουν ότι είσαι τέλεια προετοιμασμένος.

Offer

Αν τα περάσεις όλα αυτά κάποια στιγμή θα χτυπήσει το τηλέφωνο σου (είμαι σίγουρος ότι εσύ θα κοιμάσαι γιατί τα HR έχουν την διάθεση να τηλεφωνούν πολύ πρωί) και μία φωνή θα σου πει “We are very glad to offer you a position in our Graduate Scheme. We will post you your contract today. We will be very glad if you choose our firm to start your career”.

Την ημέρα που θα λάβεις το συμβόλαιο κέρασε τους φίλους. Ακόμα και αν δεν έχεις λεφτά βρες. Ιδιαίτερα αυτούς που ψάχνουν μαζί σου και δεν βρήκαν ακόμα. Αυτοί αξίζουν το σεβασμό μας περισσότερο από όλους. Το ζήτημα δεν είναι να κερδίσεις, το ζήτημα είναι να παίξεις. Μην αποχτήσεις τουπέ. Ακόμα δεν πέτυχες τίποτα. Το ζήτημα δεν είναι να βρεις δουλειά, αυτό είναι το εύκολο κομμάτι. Το δύσκολο είναι να μείνεις, να καθιερωθείς και να μην «φύγεις» στο πρώτο financial crisis. Και πίστεψε με αυτό θέλει πολύ δουλειά και τεράστιο κόπο.

ΓΕΝΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Οπως είπε η Θεία Σοφία «Όποιος έχει έρθει στη Βρετανία με τη νοοτροπία ότι “τα Αγγλάκια δεν ξέρουν τί τους γίνεται και θα τους πάρω και τα σώβρακα” δεν έχει περάσει καθόλου μα καθόλου καλά κι έχει πάει σούμπιτος πίσω στη μάνα του λίαν συντόμως».

Η έυρεση εργασίας είναι αυτό που λέμε full-time job. Πρέπει να περάσεις πάρα πάρα πάρα πολλες ώρες μπροστά στον υπολογιστή σου συμπληρωνοντας αιτήσεις. Πρέπει πρωτα-πρώτα να σκεφτείς αν προτεραιότητα για σένα είναι να βρεις δουλειά ή να πάρεις καλό βαθμό στο μεταπτυχιακό. Για εμένα για παράδειγμα μετρούσε να βρω δουλειά. Το μεταπτυχιακό ήταν το όχημα. Ανάλογα τακτοποίησε και το χρόνο σου.

Οταν με το καλό ξεκινήσεις στη δουλειά, παλέψεις, ματώσεις, αποτύχεις σε κάποια, πετύχεις σε άλλα, πανηγυρίσεις και απογοητευτείς, γευτείς τη χαρά της προαγωγής και τη λύπη της μηδενικής αύξησης και ακόμα περισσότερο όταν δεις φίλους σου, συναδέλφους σου, γνωστούς σου να απολύονται πρέπει να έχεις ένα πράγμα κολλημένο μόνιμα στο μυαλό σου. Κάποια άλλα παιδιά βρίσκονται στη θέση που βρισκόσουν εσύ πριν από κάποια χρόνια. Δεν είναι δικαίωμα σου, αλλά υποχρέωση σου να τα βοηθήσεις. Ακόμα και αν δεν σε βοήθησε κανένας. Θα κοιτάξεις τα βιογραφικά τους αν σου ζητηθεί και θα δώσεις το καλύτερο feedback που μπορείς, θα δώσεις συμβουλές για τα tests, για τις συνεντεύξεις, για τα πάντα.

Τέλος αν ακόμα διαβάζεις blogs και μάθεις ότι κάποιος Λονδρέζος blogger έσπασε το χέρι του, να του στείλεις μήνυμα για περαστικά και να προσφερθείς να του φτιάξεις κέικ. Γιατί όσοι είμαστε εδώ πρέπει να αλληλοβοηθούμαστε. Τώρα βοηθάς εσύ, μετά θα έρθει η ώρα που θα σε βοηθήσουν οι άλλοι. Ετσι μου είπε η Θεία και για να το είπε, κατι θα ξέρει.

Τελευταία παρατήρηση. Δεν δουλεύω στο HR. Απλά πέρασα από αυτό το στάδιο προσλήψεων σε graduate scheme πριν από χρόνια, έχω συμμετάσχει σε career fairs ως εργαζόμενος της εταιρίας, έχω συμμετάσχει σε παρουσιάσεις σε πανεπιστήμια κτλ. Δεν ξέρω τίποτα παραπάνω από αυτά που έζησα και η άποψη μου δεν είναι σώνει και καλά η σωστή. Οπως και να έχει μία άποψη κάποιου που έχει περάσει από τη διαδικασία, μόνο βοήθεια μπορεί να περοσφέρει.

Για οποιεσδήποτε ερωτήσεις στείλτε μου ένα e-mail ή αφήστε ένα σχόλιο. Μπορεί να αργήσω επειδή αυτή θα είναι εβδομάδα διακοπών, αλλά θα απαντήσω σίγουρα.

Καλή επιτυχία σε όλους και για ευχαριστώ δέχομαι ένα pint Guinness όταν με το καλό ξεκινήσετε τη δουλειά στο μαγευτικό Λονδινάκι.

USEFUL LINKS

NEC Recruitment

http://www.thenec.co.uk/whatson/graduaterecruitment

The London raduate Fair

http://www.londongradfair.co.uk/autumn/

Κείμενο Σοφίας για Δουλειά

http://www.digital-era.org/blog/?p=3214

Κείμενο Σοφίας για Εξοδα στην Αγγλία

http://www.digital-era.org/blog/?p=3230

Numerical and Verbal tests

http://www.kent.ac.uk/careers/tests/mathstest2.htm

http://www.psychometric-success.com/faq/faq-numerical-reasoning-tests.htm

http://www.wikijob.co.uk/wiki/verbal-reasoning

FRA MEZZ' ORA...

2010-10-07T00:07:00.003+01:00

Ξημερώματα...Κυριακής στην London Bridge. Η γέφυρα άδεια από αυτοκίνητα και ο μοναδικος ήχος που σπάει την σιωπή είναι οι φωνες από τα πουλιά και τα τακούνια της κοπελιάς που περνάει από πίσω του. Αυτός ακουμπισμένος στην κουπαστή ανάβει το τέταρτο συνεχόμενο τσιγάρο και κοιτάει τα λιγοστά φωτισμένα παράθυρα στους ουρανοξύστες και τα παιχνίδια που κάνει το φως από τις λάμπες που καθρεφτίζεται στην επιφάνεια του Τάμεση. Δευτερόλεπτα αργότερα διασχίζει τη γέφυρα ένα night bus. Ο ουρανός καθαρός, το μαύρο της νύχτας έχει ήδη αρχίσει και σπάει και τα πρώτα χρώματα της ανατολής στήνουν πάρτυ πίσω από τα κτίρια του City. Ο ήλιος ξεπροβάλλει ανάμεσα από τους ουρανοξύστες του Canary Wharf και η Tower Bridge φωτίζεται ακόμα περισσότερο. Λίγο λεπτά αργότερα σβήνουν και οι προβολείς που την φωτίζουν. Γυρίζει ασυναίσθητα το κεφάλι του προς τα δεξιά. Ενα ζευγάρι έχει σταματήσει λίγα μέτρα μακριά του. Αυτός κοιτάει γύρω του για να δεις αν υπάρχει κάποιο ταξί για να το σταματήσει, ενώ είναι σίγουρο ότι από μέσα του εύχεται να μπορούσε να έρθει το κρεβάτι του για να τον πάρει. Αυτή τον τραβάει από το χέρι. «Θα περπατήσουμε» του λέει. Και οι δύο άντρες την κοιτάνε να απομακρύνεται. Ο νεαρός κάνει να την ακολουθήσει και σταματάει μπροστά του. “Excuse me…how far away is Bayswater”. Αυτός πετάει το τσιγάρο, σηκώνει το κεφάλι και του απαντάει “Αν της πιάσεις το χέρι θα φτάσετε σε λίγα λεπτά”. Η έκπληξη ζωγραφίζεται στα μάτια του νεαρού. “Ελληνας...” ψελλίζει... “Μην αργείς...” του λέει έχοντας ήδη το επόμενο τσιγάρο ανάμεσα στα δόντια. Ο νεαρός απομακρύνεται την ώρα που το τηλέφωνο χτυπάει. “Fra mezz’ora…” λέει απότομα και κάνει λίγα βήματα. Ανάβει τσιγάρο και σκέφτεται τον δρόμο. Ξεκινά να περπατά στην Southbank. Η Ανατολή στο Λονδίνο είναι διαφορετική...

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Απόγευμα...Δευτέρας στον σταθμό της Victoria. Βγαίνει από την έξοδο του μετρό και διασχίζει τον σταθμό εσωτερικά. Τις καλές μέρες περπατάει στην Buckingham Palace Road, αλλά σήμερα δεν είναι μία από αυτές. Το κρύο τσουχτερό, ο αέρας δυνατός και η θερμοκρασία στους 2 βαθμούς, όσα ακριβώς και τα τσιγάρα που έχει στο πακέτο του. Η γιγαντοθονη στον σταθμό των τραίνων δείχνει εικόνες από τη χιονισμένη Σκωτία. Ολοι γύρω του ντυμένοι χοντρά, φορώντας σκουφους, γάντια, μπουφάν ή παλτώ κουμπωμένα μέχρι τον λαιμό. Ανεβαίνοντας τις κυλιόμενες σκάλες ρίχνει μία κλεφτή ματιά στην πωλήτρια που δουλεύει στο μαγαζί με τα εσώρουχα, μεταθέτοντας για το αύριο την πρόσκληση για δείπνο, όπως άλλωστε κάνει κάθε μέρα. Σκέφτεται αν χρειάζεται κάτι από το Sainsbury’s και καταλήγει να πάρει ένα Sangiovese από την Emilia Romagna, κρασί που είχε γευτεί πρώτη φορά μαζί της σε ένα bar της Via Clavatura ανατολικά της Piazza Maggiore, κεντρικής πλατείας της Bologna. Στην έξοδο από το σταθμό είναι μπροστά του μία κοπελιά, την βλέπει να σηκώνει το χέρι της και να χαιρετάει τον νεαρό που βρίσκεται πίσω από τα τζάμια. Η πόρτα ανοίγει, η κοπέλα πέφτει στην αγκαλιά του και ο νεαρός πετάει το τσιγάρο. Ο παππούς ορμάει στα πόδια του για να αρπάξει την γόπα πριν την πατήσει κάποιος περαστικός. Αυτός σταματάει ακριβώς μπροστα στον γονυτεπή άστεγο και τον παρατηρεί προσεκτικά. Τα γκρίζα μαλλιά του κουρεμένα αλλόκοτα, εμφανές ότι τα είχε κόψει μόνος του, το μούσι του βρώμικο, περισσότερο μαύρο παρά γκρίζο. Αδύνατος, αλλά όχι ξερακιανός και λεπτά καμπυλωτά χείλη και καταγάλανα μάτια. Του δίνει το χέρι για να τον σηκώσει. Ο άστεγος τον αγνοεί και σηκώνεται μόνος του. Του γυρίζει την πλάτη και κατευθύνεται στο «σπίτι» του, ένα sleeping bag, ένα πάπλωμα και κάποια ακόμα συμπράγκαλα στοιβαγμενα με προσοχή και επιμέλεια. Πάνω σε μία κουβέρτα είναι ξαπλωμένος ένας σκύλος. Κατευθύνεται δίπλα του και γονατίζει δίπλα του προσφέροντας ένα από τα δύο τσιγάρα. Ο παππούς δεν κοιτάει το πακέτο, αλλά εστιάζει στα μάτια του. Μετά από κάποια δευτερόλεπτα απλώνει το χέρι του και αρπάζει το ένα τσιγάρο. Κάθονται δίπλα δίπλα και καπνίζουν, μοιράζονται το ίδιο βρώμικο πάπλωμα αδιαφορώντας για τα παραξενεμένα βλέμματα που τους ρίχνουν όσοι μπαίνουν στο σταθμό.

“Hope you have a bottle opener…”

“You will be surprised what you can find here…”

Το κρασί ανοίγει, ο άστεγος γεμίζει την πλαστική του κούπα, ενώ αυτός πίνει από το μπουκάλι. Κάπου κάπου ανταλλάσουν μερικές κουβέντες και ενώ το δεύτερο πακέτο τσιγάρων έχει κάνει την εμφάνιση του, μετατρέποντας την βραδιά σε γιορτή. Ξαφνικά το τηλέφωνο χτυπάει. “Fra mezz’ora…” λέει απότομα και σηκώνεται. Παίρνει ένα τσιγαρο από το πακέτο αφήνοντας το υπόλοιπο πάνω στην κουβέρτα και ξεκινάει χωρίς να πει κουβέντα, χωρίς να ρίξει βλέμμα πίσω του. Ανάβει το τσιγάρο και σκέφτεται τον δρόμο. Ξεκινά να περπατά προς την Chelsea Bridge. Τα βράδια στο Λονδίνο είναι κάπως παράξενα...

Υ.Γ. Δεν θέλει και πολύ κόπο για να καταλάβει κάποιος ότι μου χρειάζονται διακοπές. Καλά να περάσετε όλοι και εμείς τα λέμε τη επόμενη εβδομάδα με περισσότερες ιστορίες. Ας ελπίσουμε όμως ότι κάποια στιγμή θα μου έρθει και η όρεξη να γράψω καμία "αυτοδιοικητική" ανάρτηση...

Υ.Γ. "Mezz'ora fa" σε άπταιστα Ναπολετάνικα από τον Gigi

DIECI...

2010-09-29T21:59:00.004+01:00

Dieci…dieci cose che amo.

Για να σκεφτώ...καλά για το πρώτο ούτε λόγος. Δεν νομίζω να αμφέβαλλε κανένας από τους μόνιμους και πιστούς αναγνώστες του ταπεινού αυτού blog (ναι, για εσάς τους δύο λέω).

Η Θεσσαλονίκη. Οχι μόνο επειδή είναι η πιο όμορφη πόλη στον κόσμο, ούτε καν επειδή εκεί γεννήθηκα, μεγάλωσα και την εγκατέλειψα με βαριά καρδιά. Ισως επειδή μου λείπουν τα ηλιοβασιλέματα της. Μάλλον επειδή είναι μια πόλη που ερημώνει, μία πόλη που βγάζει τα καλύτερα παιδιά και τα στέλνει μετανάστες στο εξωτερικό ή στην Αθήνα. Και μην νομίζεις ότι έχει τεράστια διαφορά. Εξάλλου αν δεν είσαι στη Σαλονίκη όπου κι αν είσαι, είναι το ίδιο.

Οι ανατολές του Λονδίνου. Οχι μόνο αυτές που περιμένω να δω από το γραφείο τα χειμωνιάτικα πρωινά κοιτώντας ανάμεσα από τους ουρανοξύστες του Canary Wharf, ούτε αυτές που βλέπω οδηγώντας αγουροξυπνημένος και με έναν καφέ στη θήκη δίπλα στο τιμόνι για να βγω από την Congestion Zone πριν τις 7 το πρωί , αλλά κυρίως αυτές που τυχαίνει να βλέπω από τις γέφυρες του Τάμεση γυρνώντας από την βραδινή έξοδο τα πρωινά των καλοκαιρινών Κυριακών.

Ο καφές. Οχι μόνο ο κουπάτος ελληνικός, αλλά κυρίως Il Caffé. Τι εννοείς «τι καφές;». Caffé ονομάζουμε τον espresso. Μόνο αυτόν.

Το τσιγάρο. Οχι μόνο αυτά τα μπλε GR που καπνίζω εδώ και χρόνια (πλέον ευτυχώς ελάχιστα), ούτε εκείνα τα Marlboro Medium (δεν πρέπει να υπάρχουν ακόμα) με τα οποία ξεκίνησα, αλλά κυρίως τα άφιλτρα Sante. Αυτά που με συντροφεύουν όταν παίρνω τις μεγάλες αποφάσεις που ακολουθούν τις δύσκολες στιγμές όπως για παράδειγμα «τι θα φάω σήμερα». Στην ουσία αυτά που εκτός από τους πνεύμονες μου καίνε και τις αναμνήσεις.

Τα ταξίδια. Οχι μόνο αυτά τα μακρινά σε Κούβα ή Νέα Υόρκη, ούτε αυτά τα δεκάδες city trips στις Ευρωπαικές πόλεις, αλλά κυρίως αυτά που ετοιμάζεις αργά το βράδυ με ένα ποτήρι μαύρο ρούμι και έχοντας στο μυαλό σου μόνο την γυμνή μορφή της.

Το γυναίκείο σώμα. Οχι αυτό της Naomi Campbell, ούτε αυτό της Eva Herzigova, παρά αυτό που έχει ατέλειες και προσπαθεί να τις κρύψει πίσω από το σβησμένο φως, αλλά που στο τέλος παίρνει τη μορφή φωτιάς που σου καίει τις άκρες των δακτύλων, κύματος που σε πνίγει...αυτό το κορμί που σε κάνει και Χριστό και Αλήτη.

Τα υπόγεια bars. Οχι μόνο αυτά που βρίσκονται στο Shoreditch, στους Covent Gardens, στο Embankment, στο Newington Stoke, αλλά όλα όσα δεν «επιτρέπουν»το κουστούμι, τα ακριβά πουκάμισα και τα υφασμάτινα καλοσιδερωμένα παντελόνια. Ολα αυτά που ο κόσμος γίνεται μια παρέα και η αμαρτία στάζει από τα βλέμματα των θαμώνων.

Τα Σμυρναίκα σουτζουκάκια της γιαγιάς. Οχι μόνο αυτά που με περιμένουν όταν γυρνάω το βράδυ από την θάλασσα με περισσότερη τεκίλα παρά αίμα στις φλέβες μου, ούτε αυτά που που μαγειρεύονται σε κάθε πιθανή περίπτωση και με κάθε πιθανή αφορμή, αλλά κυρίως αυτά που θα με περιμένουν την επόμενη φορά.

Το ρίσκο. Οχί μόνο αυτό της ρουλέτας, αλλά κυρίως αυτό που παίρνεις την τελευταία στιγμή πριν χάσεις κάτι για πάντα. Για παράδειγμα, αυτό που σε κάνει να βγεις από το βαγόνι του μετρό πολύ πριν από τη στάση σου, απλά για να της πεις ότι είναι όμορφη. Αυτό που αν δεν το πάρεις καταλήγεις να γράφεις τραγούδια σαν κι αυτό.

Ο ΠΑΟΚ. Οχι μόνο για όλες τις στιγμές που δεν μπορούσα να κοιμηθώ από τη χαρά μου, αλλά κυρίως για τα μίζερα απογεύματα Κυριακών που μας χαρίζει. Γιατί όταν αγαπάς κάτι, το στηρίζεις ακόμα περισσότερο όταν σε πληγώνει.